Stan en Tanno: de helden van 113
Human InterestSint-Oedenrode - Zaterdagochtend 30 mei, in de vroege ochtend, in alle stilte vertrek naar de Utrechtse Heuvelrug. Met één missie voor die dag, een dag waar Stan van den Bersselaar en Tanno Jakobs beiden naar toe hebben geleefd. Hard getraind, flinke voorbereidingen getroffen. Ze waren er klaar voor: de 100 km ultraloop. Deze loop stond in het teken van 113 Zelfmoordpreventie, van hun nichtje en goede vriendin, Marèl.
Door: Jolanda van Boxmeer
We troffen elkaar om 6.30 uur bij de start op landgoed Ginkelduin. Meer dan goed gemotiveerd, enigszins gespannen besloten de mannen in een groepje van vier te starten. De weersomstandigheden waren op dat moment nog gunstig om te lopen, maar de temperatuur zou snel oplopen. Om 7.00 uur startte een groep van 122 lopers hun barre bizarre tocht. Onderweg zeven verzorgingsposten, waar ze niks van hun verzorgers aan mochten nemen m.b.t. eten en drinken. De mannen moesten zelfvoorzienend zijn. Dus vloeistoffen bij tanken in een negen kilo backpack vol met datgene wat ze nodig hadden. Daar kwam hun maandenlange training goed van pas. Want niet alleen de benen, maar ook het maag- en darmstelsel moet onder deze bizarre omstandigheden blijven functioneren. Gedurende de dag waren er op iedere post familie en vrienden om de mannen bij te staan, hetgeen hard nodig was. Want de temperatuur van 28 graden was nou niet echt helpend. Gelukkig ging de tocht veelal door prachtig bosrijk gebied, maar het was een strijd tegen zoveel verschillende elementen. Zo was de route bijvoorbeeld niet uitgepijld, maar ging volledig op GPS.
Hitte en hoogteverschillen waren ook van de partij. Op 50 km besloot iemand van het groepje va vier de loop te beëindigen en op dat moment kreeg al 15 procent van de 122 lopers een Do Not Finish (DNF) achter hun naam. De rit begon z’n tol te eisen, maar Stan en Tanno zaten er nog goed in. Op naar verzorginspost 5 in Maarn. Dit was het langste stuk tussen twee posten in en ook die pakten ze. Maar de scheuren in hun gestel werden duidelijk zichtbaar. Het was een strijd der titanen, namelijk een strijd tegen zichzelf. Het lichaam begon te schreeuwen, maar de mindset riep nog harder terug. Het lichaam ging steeds meer weerstand bieden. Een gevecht tegen hun eigen grens. Iedere voetstap was er eentje van moed, wilskracht, afzien en doorzetten.
Op 73 km eindigde de tocht voor de derde loper van de groep. Het was een uitputtingsslag en daar waar iedere ultraloper voor probeert te waken, werd de harde waarheid voor Tanno. Bij kilometer 74 werd hij geveld door een hitteberoerte en werd de ambulance ingeschakeld om hem bij te staan richting herstel. Stan wilde zijn maatje steunen en wachten op medische hulp, maar in goed overleg vervolgde hij zijn tocht richting de 80 km. Hij werd de ‘eenzame’ loper. Het veld was behoorlijk uitgedund, maar omdat hij flink tijd verloor door diverse omstandigheden kreeg hij een kwartier extra van de organisatie. Hij rende richting de 90 km. Omringd door zijn familie en vrienden die hem samen met de organisatie bleven monitoren of het nog verantwoord was, wilde hij verder van start gaat. Op naar de finish! Bij de laatste post kreeg hij te horen dat het extra kwartier werd ingetrokken vanwege de tijden die staatsbosbeheer hanteerde in de avond met het betreden van bospaden. Enorme deceptie te lezen in zijn ogen. En ondanks dat dit oneerlijk voelde, vervolgde hij zijn weg. En toen, ik schrijf dit met pijn in het hart, op 94,7 km werd Stan ingehaald door de tijd. Zo dicht bij het eindpunt. Na 14 uren, 46 minuten en 47 seconden viel het doek. Het werd stil onder de supporters.....daar kwam hij de bocht om. Wat een klasse, wat een prestatie. Fysieke pijnen, mentale pijnen, alle emoties liepen door elkaar heen. Tanno stond klaar bij finish om zijn maatje binnen te schreeuwen, maar het mocht niet meer baten. De day after komt het besef binnen dat ze deze dappere wedstrijd toch ‘gewonnnen’ hebben.
Een prestatie die veel verder gaat dan afstand of tijd. Hun actie heeft veel los gemaakt. Aandacht voor 113, voor die nodige steun, aandacht en begrip. Vaak heeft iemand wel een ander om zich heen bij wie het even niet lekker gaat, die het moeilijk heeft. Geef aandacht, heb begrip en verleen steun. Niemand zou dit alleen hoeven te doen. Waarom hebben wij twee oren en slechts één mond.....omdat luisteren belangrijker is dan praten! Stan en Tanno, de helden van 113, haalden bijna €14.000 op voor deze stichting. Dankjewel voor alle donaties en steun die de mannen hebben mogen ontvangen. Ze renden voor hen die het nodig hebben, voor zichzelf en voor Marèl. Elke stap gedragen door herinneringen, wat zou ze trots geweest zijn.
