Pelgrimstocht vanuit het Dommeldal naar de Spaanse zon
Human InterestSint-Oedenrode - Op 12 mei stapte John van der Zanden samen met zijn vrouw Marion, zwager Jan en schoonzus Trudy op de fiets. Vanaf de Martinuskerk in Sint-Oedenrode begon hun pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Op 25 juni bereikten ze het wereldberoemde plein bij de kathedraal, 2396 kilometer verderop.
Door: Nienke Habraken
“Kijk”, zegt John terwijl hij vol trots het pelgrimspaspport openvouwt waarop alle stempels staan die het viertal heeft ontvangen. Tientallen stempels, die ze hebben verzameld op de mooiste locaties. John had het pelgrimeren al eens van dichtbij meegemaakt, toen hij een stukje meefietste met een groep wielrenners richting Santiago. “Ik dacht: dit is mooi. Dit wil ik ook nog een keer doen.” Marion twijfelde eerst, maar toen ook Jan en Trudy van de Wetering zich aansloten, stond het plan vast. “Als zij meegaan, ga ik ook,” zei Marion. En zo was het viertal compleet.
De voorbereiding bleef beperkt tot een paar trainingsdagen, waaronder een tochtje naar de Zevenheuvelen bij Nijmegen. “We wilden vooral even proeven aan het klimmen,” lacht John. Maar de echte tocht begon pas op 12 mei, met het officiële pelgrimspaspoort op zak, uitgereikt via het Nederlands Genootschap van Sint Jacob. “Vanaf dat moment ben je echt pelgrim.”
Iedere dag werd er gefietst, door weer en wind, over vlaktes, heuvels en soms steile bergen. De fietsen waren bepakt met tassen voor én achter, wat elke klim net wat zwaarder maakte. De langste dagafstand bedroeg 80 kilometer, de kortste 30. “Soms was het afzien, zeker in de hitte of in de saaie, eindeloze vlaktes na Bordeaux. Maar de afwisseling en de leuke, spontane ontmoetingen maakten alles goed.” Onderweg kwamen ze pelgrims tegen uit alle hoeken van de wereld. “Amerikanen, Japanners, Canadezen, bijna iedereen loopt. Wij waren als fietsers in de minderheid.”
Overnachten deden ze in kloosters, pelgrimsherbergen of bij aangesloten particulieren. Vaak eenvoudig, soms verrassend luxe. “Soms kreeg je voor 12 euro een bed, een ontbijt én iemand die voor je kookte. Ongelooflijk hoe gastvrij mensen zijn.” De slaapplaatsen werden meestal een dag van tevoren geboekt, zodat het schema flexibel bleef. Een van de meest bijzondere momenten onderweg was in Tours, waar het viertal in een kapel een schildering ontdekten van de Heilige Martinus uit Sint-Oedenrode. Een blijvende afdruk van de carnavalsvereniging die in het verleden daar is geweest.
Op 25 juni fietste het viertal Santiago de Compostela binnen. “Het plein voor de kathedraal is magisch. Mensen lachen, huilen, vallen elkaar in de armen. Iedereen heeft zijn eigen reden om hier te zijn. Er hangt zoveel emotie.” Bij aankomst kregen ze hun officiële pelgrimsoorkonde. “Een prachtig aandenken. En eenmaal terug in Rooi werden we opgewacht door kinderen, kleinkinderen en familie op het kerkplein. Dat maakte het helemaal af.” Gevraagd of hij het nog eens zou doen, is John duidelijk: “Nee, dit doe je één keer in je leven. En dat is genoeg. Het was precies zoals het moest zijn. Het is een sportieve reis, maar ook een reis die je raakt door alle mooie gesprekken. Eén die je nooit meer vergeet.”
