Van schatgraven in Rooi tot liften met Hazes
Human InterestSint-Oedenrode - Al sinds januari 1970 zijn Annerie en Birgit onafscheidelijk. Ze woonden tegenover elkaar bij het gemeentehuis in Sint-Oedenrode en ontmoetten elkaar op de kleuterschool achter Dommelrode – een houten gebouwtje dat inmiddels allang verdwenen is. Vanaf dat moment was het duidelijk: deze twee horen bij elkaar.
Door: Nienke Habraken
“We zaten aan hetzelfde tafeltje, lachten om dezelfde dingen en hadden meteen een klik,” vertelt Birgit. De meisjes werden ‘de club van twee’ en trokken er als kleuters al op uit: schatgraven in Rooi, op bezoek bij ouderen in het dorp, ’s nachts met zaklampen naar elkaar seinen vanuit de slaapkamer in een codetaal “We hadden echt een eigen wereld,” vult Annerie aan.
De vriendschap bleef ook in de jaren die volgden hecht. Zelfs toen ze op verschillende middelbare scholen terechtkwamen, bleven ze dagelijks samen fietsen en eindeloos napraten op de hoek van de straat. “En daarna weer bellen – ook al zagen we elkaar al de hele dag,” lachen ze.
Na schooltijd zochten ze het avontuur op: ze werkten samen in een hotel in Frankrijk, ontelbare vakanties samen en liftten – per ongeluk – met André Hazes mee na een optreden in Veghel. “We wilden onze vaders niet bellen omdat we de laatste bus gemist hadden. Toen stopte er ineens een Mercedes... Bleek het André Hazes te zijn.”
De verhalen stapelen zich op: van optredens op Rooise carnavalszittingen tot jazzballet in de Beckart, van speurtochten naar oude kloosters tot samen werken in een Italiaans familiecamping. En nog altijd hebben ze een gedeelde vriendengroep en organiseren ze feestjes samen – zoals hun gezamenlijke vijftigste verjaardag. “En binnenkort misschien ook onze zestigste!”
De jeugd in Rooi was hun decor: Muziekles en koortje op de muziekschool die toen in een oude boerderij zat, knutselmiddagen in ‘Ons Huis’, zwemmen in het buitenbad van de Kienehoef. “Iedereen kwam daar samen. Het was de plek waar je elkaar zag en vriendschappen groeiden.” Tegenwoordig is dat zwembad verdwenen, maar de herinneringen liggen nog stevig verankerd voor veel Rooienaren.
Wat hun band zo sterk maakt? “We hebben altijd tijd en moeite gestoken in elkaar. Of we nu naast elkaar woonden of ergens in Europa zaten, we schreven brieven, belden, stuurden kaarten. Tegenwoordig zijn het appjes, maar de verbinding is nog steeds even sterk.”
Ze lachen als ze vertellen over hoe mensen hen nog altijd als ‘een setje’ herkennen. “Overal waar je kijkt, staat Birgit op de foto,” zegt Annerie. “We deelden onze jeugd, onze reizen, onze families en onze ‘eerste keren’ zoals uitgaan bij Bournous, Super-Disco Fox en ’t Palmke. En dat voelen mensen blijkbaar.”
Ondanks alle avonturen is het vertrouwen in elkaar het allerbelangrijkste gebleven. “We hebben geluk gehad, met elkaar en met onze onbezorgde jeugd in Rooi. En dat weten we heel goed.”
Een feestje samen organiseren? “Zeker. We doen het gewoon nog een keer over.” Want vriendschap zoals deze is niet vanzelfsprekend.
“Maar als je elkaar hebt, dan weet je het zeker: je hoeft het leven niet alleen te beleven!”
