Bij Walid in de stoel
Human Interest Kwartierke Klets!Sint-Oedenrode - ‘Eindelijk heb ik jou in de stoel’. De eerste woorden van Walid wanneer ik me nestel in de bekende zetel aan het raam van Mr. Barber. Het gevolg van een wederzijdse belofte.
Door: Jeroen van de Sande
Na anderhalf uur babbelen, föhnen, lachen, kammen, trimmen en knippen komen we tot de conclusie dat onze functies verdomd veel op elkaar lijken. Bijna heel Sint-Oedenrode staat in onze telefoon, we houden er van om tussen de mensen te zijn (en kennen daarom iedereen) en we gaan goed op nieuwtjes en verhalen. Ook wij wisselen er aardig wat uit. Of Walid altijd zo lang met zijn klanten bezig is, dat weet ik eigenlijk niet. Ik vind het niet erg. Hoe langer de beroemde barbier bezig blijft, des te meer input ik heb voor mijn verhaal.
Deze ontmoeting in de etalage van Sint-Oedenrode is bij toeval ontstaan. Ik ging een pakketje halen en werd door Walid uitgedaagd. Ik kwam snel met een tegenprestatie op de proppen: Hij knippen, ik schrijven. Dat was alweer enkele weken voor deze afspraak. “Ik hoorde vanmorgen pas dat je kwam”, lacht Walid op karakteristieke wijze. Hij weet niet dat hij daarmee al onbewust zijn klanten weet te vermaken. “Wat wil je? Tot op de huid kort? Zeg me wat je wil.” “Leef je uit Walid. Ik heb al vijftien jaar hetzelfde kapsel, dus het mag best een keer anders. Als het bovenop maar niet te kort is”, zeg ik. Een beetje angstig ben ik wel voor mijn nieuwe look. Ik zie ze namelijk vaak wel héél fresh buitenlopen bij Walid en ambieer zo’n coupe niet direct op mijn eigen hoofd. Toch besluit ik me over te geven aan de handen van de meester.
“Hoe ben je eigenlijk in Rooi terecht gekomen?”, vraag ik, terwijl de eerste haren voor mijn neus op de grond dwarrelen. “Ik ben geboren in Koeweit en opgegroeid in Italië. Daar heb ik vijftien jaar gewoond. Omdat mijn vriendin van hier komt, ben ik naar Nederland verhuisd. Eerst woonden we in Eindhoven, maar daarna kwam ik in Nijnsel terecht. Inmiddels wonen we in Veghel omdat onze kinderen er op school zitten. Ik vind Sint-Oedenrode altijd al een mooi dorp waar van alles gebeurt, zoals de Jaarmarkt en Rooi Kermis. Daarom wilde ik hier graag een zaak openen.” Precies tien jaar geleden opende Walid Mr. Barber. Een wereld ging open voor veel mensen. Een barbier in Sint-Oedenrode? We zijn geen stad! Toch begon de salon al snel goed te draaien met Walid als onmisbare motor. “Mensen willen mij vaak zien, of door mij geknipt worden. Soms gaan ze weer als ik er niet ben.” Een gemiddelde restauranteigenaar zal dit herkennen. Walid is er zich sterk van bewust en daarom staat hij er zes dagen per week.
Je zou zeggen dat het knippen in zijn bloed zit. Dat is dan ook zo. Zijn oom is kapper, zijn broers idem dito. Het is een familiedingetje, maar het zit ook nog eens diepgeworteld in de cultuur. Walid: “In Koewit gaan mensen bijna iedere dag naar de kapper. Voor het werk laten ze bijvoorbeeld hun baard scheren of trimmen. Het is echt een sociaal aspect daar.” Dat is hier wel anders. Vooral voor mannen is het vaak een moetje. Ze willen het liefst dat het snel gebeurt, zodat ze weer weg kunnen. Weg van de droogkappen, slechte magazines en indringende geur van haarlak. Toch is dat beeld sinds de komst van Mr. Barber veranderd. Er zijn niet voor niks al vier herenkappers in Rooi. De heren zijn het inmiddels gewend om geknipt te worden door een man, die ook nog eens aanbiedt om de baard even goed onder handen te nemen. Net voor mij loopt Stijn Scheepers van Pixelfood naar buiten. Een piekfijne baard heeft die man en hij is dan ook vast en zeker blij met een ‘baardoloog’ als Walid in de buurt.
Ondertussen schalt Nederlandstalige rap nonstop door de boxen in de kapsalon, een jong kind schreeuwt als een speenvarken, maar is na de knipbeurt weer snel vriend van zijn kapper. De deur vliegt om de paar minuten open. Walid groet eigenlijk altijd, lacht een keer of maakt een grapje.
Pakketjes worden razendsnel van eigenaar gewisseld en klanten worden zo snel mogelijk geholpen. Ook een oude medewerker komt binnen. Walid geeft hem drie kussen, babbelt in het Arabisch met hem en gaat weer door met trimmen, terwijl de man doodleuk zijn zoontje op de stoel naast mij slingert. Hij gaat hem van een (nogal rappe) knipbeurt voorzien. “Dit vind ik het mooiste aan mijn vak”, zegt Walid tevreden. “Het contact met de mensen. Als ik een paar dagen vrij ben dan mis ik dat al.” Met vrij bedoelt Walid vakantie en dat gunt hij zichzelf amper. “Áls ik al ga dan boek ik op zaterdagmiddag, ga ik zaterdagavond weg en dan ben ik woensdagavond weer terug in de salon. Even alleen zijn. Dat heb ik dan nodig, want het vreet wel energie wat ik doe.” Toch gaat hij nooit ver, want Walid vindt vliegen maar niks. Zijn broers uit Oregon (VS) zijn al zes keer hier geweest, maar Walid nog nooit daar. “Ze komen niet meer als ik niet naar hen kom.” Hij vindt het zelf ook gek klinken als hij het hardop zegt en begint hardop te lachen wanneer ik hem het idee van een knipvlucht voorstel. ‘Dat maakt de vlucht misschien wat dragelijker voor je, als je ondertussen mensen kunt knippen.’
Walid runt naast zijn kapsalon nog een groothandel in kappersproducten. Iedere dag heeft hij wel vijftien tot twintig bestellingen uit Nederland, België en Duitsland. Ik vraag me af waar hij de tijd vandaan haalt, want ik zie hem meestal van ’s morgens vroeg tot ’s avonds op zijn vertrouwde stek staan. “Ik sta iedere ochtend vroeg op. Meestal ben ik om vijf uur wakker. Ja, echt waar, iedere ochtend. En ongeveer drie keer per week ga ik na het werk naar de sportschool. Anders zou ik allang last hebben van mijn vingers, of van mijn nek en van mijn rug.” Walid denkt dus ook nog een beetje aan zichzelf en niet alleen aan anderen. Hij bekommert zich namelijk constant om de mensen die binnenkomen en ook aan mij stelt hij volop vragen. Het laat zich makkelijk raden waarom Mr. Barber zo succesvol is geworden. Gemeende interesse wordt nu eenmaal gewaardeerd in Sint-Oedenrode.
Walid is inmiddels begonnen met föhnen. Mijn bescheiden baardje is strakker dan ooit te voren en ik verbaas me hoe vaak hij zijn kam inmiddels door mijn steeds gladdere haren heeft gestreken. Herkenning is ver te zoeken wanneer ik in de spiegel kijk. Ik ben benieuwd of mijn eigen kinderen me straks nog als hun papa zien. Walid vermaakt zich opperbest. Met veel gevoel strijkt hij de laatste plooien glad, die ik overigens niet kan bespeuren. ‘Ben je eigenlijk al vaker geïnterviewd?’ vraag ik hem. “Jazeker, Omroep Brabant is een keer hier geweest tijdens Corona. Ik vond het leuk dat ze mij daarvoor wilden hebben.” ‘Hoe kwamen ze dan bij jou uit? Nou ja, dat kan ik wel raden trouwens. Je bent inmiddels berucht, haha. Wil je nog iets zeggen Walid?’ Ik zit met de hand bij de rode knop om de opname te stoppen. “Ik ben sprakeloos”, grapt de barbier. Dat hebben we dan toch maar mooi bereikt.
