“Er is hier ongekend veel moois en leuks te beleven”

Sint-Oedenrode - Jonge mensen waaieren uit over Nederland én het buitenland om te studeren. In deze serie laten we jongeren vertellen over hun ervaringen. Waarom die stap naar het onbekende? Is het wat ze er van hadden verwacht? Julian van Oorschodt gaat het avontuur aan in Australië, waar hij stage loopt en zijn waterpolo carrière voortzet. Hij geniet van alles wat het land hem te bieden heeft, van de bijzondere natuur tot zijn fijne stageplek.

Waarom heb je de stap gezet naar het buitenland?
“Omdat het een unieke mogelijkheid voor mij was om een periode uit mijn vertrouwde omgeving te stappen en mezelf te ontwikkelen in een andere cultuur. Zowel op persoonlijk, academisch, als sportief vlak. Ik kan in deze buitenlandse stage een nieuwe cultuur ervaren met alle voordelen van dien; nieuwe prachtige landschappen en plekken ontdekken, nieuwe leuke mensen ontmoeten, nieuwe dieren zien, nieuw eten proberen, en een nieuwe manier van leven ervaren. Dit alles terwijl ik me kan verdiepen in hoogstaand onderzoek op een gebied dat verder ontwikkeld is dan dat het in Nederland is, waar ik mijn passie voor waterpolo kan blijven beoefenen.”

Waarom koos je voor Australië?
“Ik wist vanaf het begin dat ik naar ergens buiten Europa wilde gaan. Komt een beetje door mijn ‘als ik het doe, wil ik het ook goed doen’ / ‘geen half werk’ mentaliteit en het besef dat ik later altijd nog relatief makkelijker door Europa kan reizen. Ik wilde ook graag naar een Engelstalig sprekend land om mezelf voor iedereen goed verstaanbaar te kunnen maken en had zodoende 4 landen op het oog; Canada, Amerika, Australië en Nieuw Zeeland.”

Is het wat je ervan verwacht had?
“We zijn begin augustus met het hele gezin naar Sydney gevlogen en hebben vier weken langs een deel van de oostkust getoerd. Hoewel je in vier weken alsnog maar relatief weinig van dit immens grote land kunt zien, hebben we meer dan genoeg prachtige plekken bezocht om te kunnen bevestigen dat Australië echt zo indrukwekkend is, misschien nog wel meer, als verwacht. Je zult mij nooit horen zeggen dat Nederland niet mooi is. Ik vind het geweldig om op een zomerse avond de fiets te pakken en een tochtje achteraf langs de schapenvelden te maken, maar de Australische natuur en landschappen met koraal gevulde oceanen en regenwouden vol exotische dieren, planten en bomen, is toch wel echt van een ander kaliber.”

Welke studie volg je?
“Nadat ik in de zomer van 2021 mijn Engelstalige bachelor (BSc) Applied Physics aan de TU/e had afgerond, ben ik het academisch jaar daaropvolgend vrolijk verder gegaan met de master (MSc) Applied Physics die daar direct op aansluit. Tijdens de studie Applied Physics, ofwel Technische Natuurkunde, studeer je zoals de naam doet vermoeden natuurkunde. Het ‘technische’ deel in de naam van de studie zit hem in het doel wat voor ogen is. In de technische natuurkunde is er meer aandacht voor state of the art applicaties waarin deze natuurkunde toegepast wordt en het zoeken naar nieuwe innovaties waarin natuurkunde van pas kan komen, waar er in een ‘gewone’ studie natuurkunde meer aandacht kan zijn voor het voortzetten en uitbreiden van complexe theorieën en formules. Ik ben tijdens mijn bachelor met heel veel velden binnen de natuurkunde in aanraking gekomen en er gaandeweg achter gekomen dat ik de toepassingen in de gezondheidszorg de leukste vindt om mee bezig te gaan.”

Hoe bevalt het leven daar?
“Tot dusver is iedereen die ik hier ben tegengekomen heel vriendelijk en behulpzaam, en er is hier ongekend veel moois en leuks te beleven. Ik woon samen met vijf anderen in een studentenhuis op loopafstand van de universiteit en ben met mijn fiets die ik meteen bij aankomst heb aangeschaft binnen twintig minuten in het hartje van Sydney. Als ik een half uurtje verder fiets kan ik of bij één van de vele mooie stranden zijn of midden in de jungle, er is voor ieder wat wils. Waar ik heel blij mee ben is de situatie op mijn stageplek. Ik werk samen met mijn begeleidster en een dertig jarige jongen in opleiding tot klinisch fysicus in het natuurkundekantoor op de nucleaire geneeskunde afdeling. Ik voel me daar heel erg op mijn plek, en in korte tijd is de jongen in opleiding, Taka, een Australiër met Japanse ouders, een hele goede vriend van me geworden. Ik heb hier niks te klagen, maar het enige wat me te binnenschiet wat me misschien tegen valt, is de hoeveelheid speeltijd die ik krijg in de waterpolo wedstrijden. De aanvoerder van het team, een oudere jongen met jaren aan internationale ervaring, speelt op dezelfde positie als ik.”

Op welke leeftijd ben je begonnen met waterpolo?
“Ik ben op mijn 8e begonnen bij Argo. Op mijn 13e ben ik naar PSV Waterpolo in Eindhoven overgestapt en daar ben ik in eerste instantie in de jeugdteams begonnen. Daarnaast heb ik toen ook de selecties van Jong Oranje doorlopen. Op mijn 16e speelde ik het voor het eerst in het eerste senioren team van PSV en nadat ik op mijn 20e uit de selecties van Jong Oranje was gerold heb ik ook nog een jaar met het senioren nationale team mee mogen draaien. Om mijn bachelor eindproject te voltooien ben ik daar toen tijdelijk mee opgehouden, en toen ik daarna aan mijn master begon heb ik besloten om niet bij het nationale team terug te keren en alleen voor de club uit te blijven komen.”

Bij welke club speel je?
“Ik speel momenteel voor Sydney Uni Lions. We hebben de afgelopen maanden in de Sydney Super League deelgenomen. Daarin zijn we bovenaan het reguliere seizoen geëindigd en volgende week zullen we om het kampioenschap spelen in het finale weekend. Met kerst en oud & nieuw hebben we een paar weken geen wedstrijden waarna in januari de nationale Australian Waterpolo League zal gaan beginnen. Dat is voor mij weer een mooie mogelijkheid om meer plekken van het land te zien, met vluchten naar Perth en Brisbane die op de planning staan. Ik verwacht na dit seizoen weer bij PSV terug te keren in Nederland.”

Zijn er dingen die je mist aan Nederland?
“Ja, de mensen (en mijn hond Floyd) om me heen. Ik heb gelukkig nog regelmatig contact met het thuisfront en zei daarin al tegen mijn moeder dat het eigenlijk een ideale situatie zou zijn als iedereen die ik graag zie in Nederland naar Australië zou komen, zodat de mensen en gezelligheid van daar gecombineerd worden met de schoonheid van dit land. Maar ik heb niks te klagen hoor, ik vermaak me met de mensen hier ook uitstekend. De kangoeroes en koala’s maken het gemis van Floyd wel een beetje goed.”