Met de vlam in de pijp

Sint-Oedenrode - Ontdekken van bijzondere plekken in Nederland en buitenland, veel vrijheid. Het beroep van vrachtwagenchauffeur is meer dan alleen vroeg opstaan, lange dagen en hard werken. DeMooiRooiKrant spreekt over de magie achter het werk met vier Rooise vrachtwagenchauffeurs. Vol passie vertellen ze over hun vak.

Door: Nienke Habraken

Elise van de Pol
“Je moet jezelf in het begin bewijzen”, vertelt Elise uit ervaring. Als vrouw weet ze goed haar mannetje te staan in de wereld van vrachtwagenchauffeurs. Ook bij haar begon de liefde voor de vrachtwagen op jonge leeftijd. Zo zat ze elke vakantie bij haar vader in de vrachtwagen, het werd als het ware met de paplepel ingegoten. Haar carrière als chauffeuse begon na de scheiding met haar man. Haar toenmalige vriend bracht haar in contact met veetransportbedrijf Van den Berkmortel. “In het begin heb ik voornamelijk in het buitenland gereden: de Oostbloklanden, maar ook Frankrijk, Spanje en Italië.” Via haar huidige vriend kwam ze - na een omweg - op het idee om voor zichzelf te beginnen. “De financiële middelen had ik niet, maar die bood hij mij aan. Hij zei: ‘Dan lease je een vrachtwagen en als je de papieren heb betaal je mij terug’.” Na lang sparen kon ze eindelijk de Volvo kopen die ze lange tijd wilde, waarmee ze als zelfstandig ondernemer stukgoed vervoert. Het werk gaat gepaard met risico’s. “Ik kreeg een lading over mij heen waardoor ik mijn nek brak en mijn benen verbrijzelden.” Een periode van herstellen en revalideren brak aan en de liefde voor de vrachtwagen bleef. “Ik nam mijn zoon in dienst, want ik wilde dat leven nog niet opgeven.” Voor het ongeval werkte ze ‘gewoon’ tachtig uur per week, nu heeft ze dat teruggebracht naar veertig uur, verspreid over drie dagen. “Als je iets héél graag wil, kom je wel tot een goede oplossing.”

André van der Sanden
De liefde voor het chauffeursleven kwam al op jonge leeftijd. Op zijn twaalfde vulde hij zijn zaterdagen met het wassen van vrachtwagens. Uiteindelijk mocht hij ook gaan rijden. In 1999 werd het dan eindelijk zijn beroep. Van je hobby je werk maken is een droom voor velen, en die droom kwam voor André uit. “Een echte vrachtwagenchauffeur dat ben je, dat zit in je. Het is niet alleen je rijbewijs halen, een echte chauffeur is een liefhebber. Ik ben altijd aan het wassen en poetsen tot de wagen er schitterend uitziet”, vertelt hij trots. De Rooienaar gaat altijd met een glimlach op zijn gezicht naar zijn werk bij Van Berkel. Landschap & Infra. Daar vervoert hij zeecontainers. Vroeg opstaan is voor André geen probleem. “Zes uur opstaan is voor mij uitslapen”, grinnikt de trucker. Voornamelijk rijdt hij in Nederland, met hier en daar een uitstapje naar Duitsland of België. “Veel mensen denken dat het een makkelijk beroep is: zitten en beetje rijden. Maar je moet continu gefocust zijn.”

Jack Merks
Sinds 1987 rijdt Jack op de vrachtwagen. “Bij ons thuis waren ze boer. De bedoeling was eigenlijk dat ik boer zou worden en dat ik er - in het begin - een beetje bij ging werken. Dat beetje werken groeide redelijk snel uit tot vijf/zes dagen in de week. Ik ben altijd chauffeur gebleven en dat blijf ik met veel plezier tot mijn pensioen.” Hij werkt inmiddels al 33 jaar bij Van Kemenade in Best. Vanaf 2008 vervoert de Rooise trucker eigenlijk alleen bestratingsmateriaal door heel het land, van de randstad tot hier in de buurt. “Ik breng het spul van A naar B, maar moet ook opletten - vooral bij het gebruikte spul - wat de kwaliteit enzovoort is. Dat maakt het werk leuk.”De vrijheid en afwisseling maken het voor Jack mooi werk, waar hij van kan genieten. “Je weet nooit wanneer je thuis bent, daar moet jij, maar ook je vrouw tegen kunnen.” Meestal is hij elke avond thuis, maar het komt ook wel eens voor dat hij een nachtje weg is. ‘

Roy van Weert
Sinds zijn 19e is Roy vrachtwagenchauffeur. “De vrijheid en het onderlinge contact met collega’s onderweg spreekt me enorm aan”, legt hij uit. De Rooienaar is werkzaam bij Gebr. Bekkers Transporten B.V. in Esch en krijgt daar veel vrijheid. “Als ik het zo tot mijn pensioen mag volmaken, dan ben ik erg tevreden.” Tussen vijf en zeven is Roy meestal al onderweg en rond acht uur is hij meestal bij de eerste klant. “Grotendeels kan ik mijn eigen dag plannen. Ik heb veel routinewerk en vaste adressen waar ik los. Dat maakt het voor mij prettig werk om te doen.” Met enige regelmaat ging Roy als jonge gast met zijn peetoom mee in de vrachtwagen naar Frankrijk of Duitsland. Daar begon de passie voor het vak. Als chauffeur maak je bijzondere dingen mee. Eén van die dingen is een jaarlijkse rit die vrachtwagenchauffeurs met mensen met een beperking doen. “Ik heb dat elk jaar in Schijndel gedaan. Nu werk ik meer in de buurt van Den Bosch en probeer ik ook daar elk jaar mee te rijden. Ook om aan mensen te laten zien hoe leuk het werk is.”