Sterke voordracht door David Vos en Nettie Krull
CultuurSint-Oedenrode - Aan het publiek was te merken dat David Vos iemand is wiens optreden je niet snel vergeet. De vraag van enkele muziekliefhebbers om David naar Sint- Oedenrode te halen kreeg gelukkig gehoor bij het Roois Kultuur Kontakt. Heel wat kenners en liefhebbers – waarvan er meerderen van ver waren gekomen - konden genieten van een sterke performance van liedvertolker David Vos en van Nettie Krull aan de vleugel.
Door: Mattie De Schepper
Grote namen, grote vertolkers
In “David Vos zingt…” vertelde en zong David Vos -hartveroverend, soms ook hartverscheurend- waarover troubadours en zangers van het levenslied al vele eeuwen gezongen en verteld hebben. David is begaafd met een stem, een doorleefde uitstraling en breed gebaar waarmee hij overtuigt, gevoelige snaren raakt en de inhoud zijn volle lading geeft. Als zanger/performer hoort hij voor mij in de galerij van grote vertolkers als Liesbeth List, Boudewijn de Groot, Jules de Corte, Maarten van Roozendaal, Stef Bos, Gerard van Maasakkers en Claudia de Breij. Zondag hoorden we David Vos in liederen en teksten van Jacques Brel, Ramses Shaffy, Willem Wilmink, Lennaert Nijgh en Lieven Tavernier die soms afgewisseld werden met poëzie die naadloos aansloot bij de liederen.
Sterk duo en twee- eenheid als muzikale symbiose
Welk een zegen als je als medevertolkster een begenadig pianiste als Nettie Krull aan je zijde hebt. Je merkt aan alles dat dit liedprogramma samen is ontwikkeld en vormgegeven werd. De toetsen op de vleugel zijn als het ware verlengstuk van wat haar handen en haar hart willen zeggen. Zonder partituur volgt zij, geeft zij aan, omspeelt zij subtiel, geeft zij alle ruimte aan de boodschap en het verhaal dat David met zijn liederen brengt. Alle genomen vrijheden in cadansen en impulsieve interpretaties vangt zij feilloos op. Een onverbloemd compliment weet zij als geschenk te accepteren.
Hoogtepunten
Eigenlijk waren het stuk voor stuk liederen waardoor we geraakt werden of een spiegel voorgehouden werden. Levensvragen, liefde in zijn vele vormen, bewondering, heimwee, weemoed, nutteloosheid, vergankelijkheid en hoe stand te houden werden indringend verklankt. Opvallend veel liederen klonken in mineur al zorgden liederen als ‘Fanfare’, ‘Marieke’ en ‘Lente’ voor een vrolijke noot. Hoogtepunten waren zeker de theatrale vertolkingen van ‘Amsterdam’ en ‘Il neige sur Liège’ van Jacques Brel waar het ‘dwarrelen’ van sneeuwvlokken meesterlijk verklankt werd op de vleugel. Ook ‘Een eiland’ van Theo Nijland en ‘Niemand weet’ van Youp van ’t Hek getuigden van grootse inleving en doorleefd vakmanschap.
Met dit programma bracht David Vos tevens een ode aan zeggingskracht van de Nederlandse taal. Bij het verlaten van de Knoptoren zag ik ontroering en dankbaarheid. Het viel me op dat de PR via Senior Rooi, Zorgcoöperatie, Literatuurgroep/Schrijverskus en cursus Frans heel wat belangstelling had gewekt voor dit concert. De vooruitblik die Harm Muselaers namens RKK tot slot gaf over het aanstaande seizoen -Jubileumjaar 50 jaar RKK- klonk veelbelovend.
