Paaspop, het festival der festivals
CultuurSchijndel - De driedaagse traditionele opener van het Nederlandse festivalseizoen heeft zichzelf opnieuw overtroffen met adembenemende decors en een duizelingwekkend programma. Een recordaantal bezoekers trok dit weekend naar Schijndel. Dual Damage, met Ollander Thijs Rooijakkers, sloot knallend af op zondag.
Door: Caroline van der Linden
Afgelopen vrijdagmiddag trapten De Bankzitters af in Paaspop’s grootste tent Apollo. Meteen een primeur aangezien de Apollo dit jaar gevestigd was in de grootste festivaltent ter wereld, toepasselijk ‘The Giant’ genaamd: groter dan een voetbalveld die bijvoorbeeld de Ziggo Dome in Amsterdam geheel kan overkappen.
Ook nieuw dit jaar was de indeling van het festivalterrein, met onder andere het nieuwe podium The Shelter, een nog spectaculairdere versie van de Loco Royale; en de Heineken Studio: een prachtige nieuwe skybar waar bezoekers nieuw talent konden ontdekken in een relatief kleine en intieme setting, met uitzicht op de prachtige Paaspop skyline. Ook de nog frequentere fontein van luchtbellen, confetti en vuurwerk op middenplein The Strip was een lust voor het oog.
Paaspop-directeur Peter Sanders: “Onze ambities gaan gelijk op met de inspanningen en dat heeft dit jaar geresulteerd in de mooiste editie uit de lange geschiedenis van Paaspop. De artiesten vinden het elk jaar te gek om hier te spelen en genieten van de geweldige vibe. En ook de bezoekers hebben ons dit jaar weer overladen met lof en complimenten. Daar doen we het natuurlijk voor.” Chris Seijkens, eveneens directeur van Paaspop, beaamt dat: “Las Vegas in Brabant, dat is Paaspop echt. Het bruist, knalt, flikkert, vlamt en borrelt. Paaspop is een prikkeling voor alle zintuigen, een totaalbeleving van ongekende proportie.”
Een totaalbeleving was het zéker. En niemand die dat beter kan beamen dan Martijn Tuijten uit Den Bosch. Dat hij, na een vurige sessie rodeorijden in Loco Royale, plotseling op het podium stond en officieel benoemd werd tot ‘meest begeerde vrijgezel van Paaspop’… tja, dat had hij vooraf niet in zijn paasplan opgenomen. Zeker niet omdat z’n vriendin gewoon in het publiek stond. “Maar goed,” grinnikt hij, “als je in een flitsend skipak op een hysterisch bokkend nep-paard zit, dan snap ik het ook wel weer. Ik straal gewoon iets ongrijpbaars uit. Iets... ski-achtigs.” Praktisch is het skipak ook nog. “Als het vannacht koud wordt, ben ik er helemaal klaar voor. Alleen nog een sleetje, dan is het compleet”, lacht hij. Toch doet hij binnen, met de nodige stijl, z’n jasje maar even uit. Want ja, zelfs een Paaspop-vrijgezel moet af en toe z’n outfit ventileren.
De vijfentwintigjarige Huib Herfst uit Den Bosch gaat er dit jaar ook helemaal voor: het hele weekend lang bivakkeren op Schijndels heilige feestgrond. En op dit moment? Zit hij praktisch aan het podium vastgelijmd bij het optreden van niemand minder dan Corry Konings. “Ik vind Corry zó mooi!” roept hij, met ogen die glinsteren als discoballen. “Dit is geen muziek, dit is erfgoed! Authentieker dan dit wordt het niet. Corry is gewoon de koningin van het levenslied. Ja, het is van vroeger, maar ik leef er helemaal van op!” Terwijl Corry inzet met ‘Mooi was die tijd’, gooit Huib zijn hoofd in zijn nek en brult hij elk woord mee alsof hij auditie doet voor een reünie van de Zangeres Zonder Naam. Het publiek gaat los, schuifelend, zwaaiend, en hier en daar een polonaisemoment. Ook Rooienaar Marie-Louise van Heijst staat vooraan alsof haar leven ervan afhangt. “Als je Corry in het echt kunt zien, dan móét je daar gewoon bij zijn,” zegt ze bloedserieus. “Dat hoort bij je culturele opvoeding. Net als fietsen zonder handen of je boterham met pindakaas en hagelslag.” Kort en krachtig besluit ze: “Een icoon. Punt.”
In de kleinere ruimtes op Paaspop kon je ook je hart ophalen. In één ervan kon je meedoen aan een échte ouderwetse stoelendans. Ja, serieus, tussen alle techno, bier en glitter kon je gewoon keihard knokken om een stoel. De sfeer? Hysterisch. De strijd? Feller dan bij de bar om het laatste blikje Radler. En de winnaar? Die kreeg als prijs, jawel, een stoel.
Ook cabaretier Rob Schepers stond op Paaspop in topvorm. Zijn grappen vlogen de zaal in, en hij schuwde de gevoelige snaar niet. Sterker nog: hij liep er af en toe met flinke stappen overheen. Zo waagde hij zich aan een opmerking over mensen die in de Wereldwinkel werken. “Ze zien er áltijd een beetje stoffig uit,” zei hij met een stalen gezicht. “Alsof ze al sinds 1993 in dezelfde lange, paarse jurk rondlopen. En dat haar... altijd pluizig. Alsof ze net uit een windtunnel zijn komen lopen, maar dan wel eentje die fairtrade is.” De zaal schaterde en Rob kwam ermee weg. Zoals alleen hij dat kan: charmant, brutaal, met een knipoog. Het publiek smulde. En of je nou fan was van zijn stijl of stiekem een beetje Wereldwinkel-DNA had: je ging hoe dan ook naar buiten met spierpijn van het lachen. En misschien een lichte drang om je haar eens te föhnen.
Ook het Van Binsbergen Trio was dit jaar weer in trek, een waar muzikaal feest. Met aan één stuk door bekende meezingers, waarmee je zelfs de meest gereserveerde festivalgangers in beweging kreeg. De heren waren zo geliefd dat de rij voor het Little Theatre al gesloten was, simpelweg omdat de capaciteit bereikt was. Maar wie dacht dat dat de deuren zouden sluiten voor de echte fans, had het mis. Eén bezoeker, vastbesloten om het optreden niet te missen, besloot de beveiliging te omzeilen met een hoed als vermomming. Een masterclass in ‘hoe word ik niet herkend’. Halverwege het optreden werd een roodharige dame in het publiek spontaan uitgeroepen tot de ‘Annie’ uit de musical! Ze stond daar, waarschijnlijk totaal verrast, terwijl de sfeer ineens veranderde in een soort theaterauditie voor de rol van haar leven. Na afloop toen de laatste noot was gespeeld en de lucht nog nazinderde van de muziek konden de echte fans hun geluk niet op. Ze stroomden naar de merchandise, waar ze hun welverdiende bandje konden scoren. Ja, zo’n bandje dat je trots om je pols draagt als bewijs dat jij erbij was. De grote vraag bleef: zou de hoeddrager het bandje ook krijgen zonder dat de beveiligers haar zouden herkennen? We zullen het nooit weten…
En wie dacht dat Paaspop alleen maar bier, beats en blije mensen was, heeft Het Goede Doel in de Oase duidelijk gemist. Daar gebeurde iets wat niemand zag aankomen: Sinterklaas himself verscheen op het podium. In april. Zonder paard, maar in vol ornaat. Of hij verdwaald was tijdens zijn zomersabbatical of gewoon zin had in een feestje, bleef onduidelijk, maar één ding was zeker, hij werd hartelijk welkom geheten. Onder luid gejoel werd het nummer “Sinterklaas” ingezet en ging het dak eraf. De goedheiligman deinde mee alsof hij net uit de Silent Disco was komen rollen. Toen de rust enigszins was wedergekeerd gooide Het Goede Doel er een dikke dosis nostalgie tegenaan met “Alles geprobeerd”. In een zee van telefoonzwaaiers en meezingende vijftigers werden relaties heroverwogen, appjes naar exen voorbereid en eenzame festivalscharrels ineens bloedserieus. En als ultieme afsluiter: België. Regen? Ja. Mascara die langzaam van je wangen zakte? Zeker. Maar dat weerhield niemand ervan om keihard uit volle borst mee te zingen, zodat ze het waarschijnlijk over de grens konden horen. Henk Westbroek, met z’n ene actieve long en onverwoestbare charisma zong de boel plat. De Oase daverde. Sinterklaas zong mee. En Paaspop wist: dit was geen optreden, dit was geschiedenis.
