Knoptoren en Martinuskerk een ontroerend muzikaal duo

Sint-Oedenrode - Je kent het wel: je hoort een liedje uit je jeugd op de radio en opeens word je jaren terug in de tijd geworpen. Herinneringen aan je jeugdliefde of die onvergetelijke vakantie komen boven alsof ze nog maar net gebeurd zijn. Dat effect kan muziek op je geheugen hebben. Dat gebeurde afgelopen zondagmiddag in de Knoptoren tijdens het muziekcafé ‘The Seventies’ georganiseerd door Roois Kultuur Kontakt en gespeeld door ‘Two Of Us’.

Door: Ton Lunenburg

Adrie van Osch en Jos Vervoort waren tieners in de jaren zestig. Hun muzikale talent werd aangewakkerd door The Beatles en kwam in een stroomversnelling toen ze elkaar in 1975 ontmoetten. Sindsdien vormen de Boxtelaren Adrie van Osch en Jos Vervoort de coverband Two Of Us, gespecialiseerd in sixties muziek. Met twee stemmen, een gitaar en af en toe een fluit, tamboerijn, tenorsax en mondharmonica weten ze hun repertoire zo te arrangeren dat je het gevoel hebt de originele platen te horen. Two Of Us treedt regelmatig op in binnen- en buitenland. Sinds 2000 treden ze elk jaar op tijdens de Internationale BeatleWeek in Liverpool. Ze spelen dan o.a. in de Cavern Club op het podium waar de ‘Fab Four’ ooit begonnen.

“Het is niet moeilijk voor een duo dat gespecialiseerd is in zestiger jaren muziek om ‘seventies’ te spelen, want veel bands uit die tijd bestonden in de sixties ook al”, zei Jos. Dat bleek waar te zijn! Simon and Garfunkel, The Kinks, The Doors, Crosby Stills Nash & Young, The Rolling Stones, The Marmelade, Paul McCartney, Elton John, M.A.S.H., The Beatles alles kwam voorbij en bracht bij de gelukkigen die in de als café ingerichte Knoptoren waren, jeugdherinneringen en emoties naar boven. Er werd volop meegedeind, gezongen en genoten. Soms met vochtige oogjes.

Er zijn slechts twee soorten muziek: goede muziek en slechte muziek. Dat staat los van muziekgenres of – stijlen. Iedereen kan voor zichzelf bepalen wat goed of slecht is. Mij bleek zondag dat zowel de door Two Of Us gespeelde Sixties/Seventies muziek als de muziek uit de barokperiode (en later) die zondag ook in Rooi gespeeld werd tot mijn categorie ‘zeer goed’ behoren.
Ietsje verderop in de Martinuskerk gaven de drie ‘huisorganisten’ Ina Boersma, Jack Evers en Bert Augustus namelijk samen met de internationaal vermaarde klarinettist Peter Koetsveld een concert. De klank van Koetsveld’s klarinet mengde prachtig met de orgels. Bovendien beschikt hij over een schitterende dynamiek: van fluisterzacht tot een vol geluid wat de hele kerk vulde. Het programma stond bijna geheel in het teken van Allerzielen. Ongetwijfeld zullen sommige van de aanwezigen tijdens het concert daarom gedacht hebben aan dierbaren die hun ontvallen zijn. De prachtige volle stem van Ina Boersma die muziek zong van Hendrik Andriessen heeft daar zeker aan bijgedragen. Het publiek werd uitgenodigd om plaats te nemen in de dagkapel. Die bleek voor de opkomst te klein te zijn. Maar iedereen heeft kunnen genieten van Bert Augustus achter het kleine Flentrop-orgel als begeleider van Koetsveld’s klarinet in een deel uit Haydn’s “Sieben letzten Wörte”.

Daarna speelde Jack Evers op het koororgel van Verschueren, samen met Peter Koetsveld op klarinet, een suite van de hedendaagse componist Paul Reade waarin de Victoriaanse tuin, door de seizoenen heen, tot klinken werd gebracht. Het was niet alleen fijn om in een concert alle drie de orgels van de Martinuskerk te horen maar ook om de uitvoerende artiesten aan het werk te kunnen zien.

Jammer dat dat bij de bespeling van het Smitsorgel niet kan. Maar ik begrijp dat het stichtingsbestuur zijn best doet om ervoor te zorgen dat de bespelers binnenkort op een scherm zichtbaar worden, als het kan voor de aanvang van volgend seizoen al.
Het concert werd afgesloten met als toegift een improvisatie over het ‘In Paradisum’. Ina Boersma zong vanuit de dagkapel. Daarna nam Bert Augustus de improvisatie over met het Verschueren-orgel. Hij gaf het estafettestokje over aan Peter Koetsveld die, staand voor het altaar de improvisatie bijna met een swing erin voortzette. Vervolgens gaf Jack Evers eens flink gas door alle registers van het Smitsorgel open te trekken en wisten de vier muzikanten elkaar te vinden in een schitterend wegstervend decrescendo.

Het dankbare publiek bedankte hen met een ovationeel applaus en ook hier waren sommigen tot tranen geroerd. Wat was het een mooie zondagmiddag in Rooi met zulke livemuziek, in verschillende toonaarden, vlak bij huis.
Om te janken zo mooi!