Optreden ‘Flor de Amor ‘ voelde als zondagsgeschenk

Sint-Oedenrode - Toen het applaus was uitgestorven hoorde ik een luisteraar zeggen: “ Wat een cadeautje, hier kan ik nog dagen van nagenieten”. Bij het buitengaan hoorde ik woorden van dankbaarheid en grote waardering, werd een duim opgestoken en zag ik ogen waar een traantje in weggepinkt was. De boodschap die deze ‘rasmuzikanten’ met hun programma ‘La ultima rocca’ weten over te brengen raakt ons in het besef dat de laatste rots die ons blijft als houvast die van de menselijkheid en liefde voor het leven is. 

Latijns - Amerikaanse klanken in poëtische taal
Toen ik als voorbereiding op het concert wat opnames van deze groep op YouTube bekeek en beluisterde, voelde ik meteen hoezeer deze muziek met al zijn passie eigen was aan en paste bij deze bevlogen musici. Je zou geloven dat zij Zuid-Amerikaanse wortels hadden.

Zondag in de Knoptoren maakten zij hun naam ‘Flor de Amor’ helemaal waar. In Argentijnse tango’s, Cubaanse bolero’s, Spaanstalige liederen en spontane improvisaties werden temperamentvolle, soms opzwepende nummers afgewisseld met liederen van een ontroerende eenvoud. 

Dat deze drie dames en één heer ‘veel in huis hadden’ en dat ze dat met ons wilden delen, deed de vonk overslaan. De bewondering en aandacht in wat ze brachten was voelbaar. De paar woorden die als introductie op de liederen/gedichten gegeven werden, waren voldoende om ons te laten meevoeren in de zeggingskracht die ze door de gevoelvolle performance van Flor de Amor kregen. 

Topmuzikanten: Sandra Coelers heeft een krachtige stem die vele registers beheerst en alle gevoelsnuances subliem vertolkt en is de spil van Flor de Amor. Zij wordt omringd en gedragen door drie zielsverwanten. Zo weet Marjolein Kempen met improvisaties op fluit, requinto en gitaar de liederen en fijnzinnige arrangementen betoverend mooi te omspelen en is het een waar genot om je te laten meevoeren met de stuwende kracht van contrabassiste Marlon van Mook. 

Bescheiden maar zeer intens completeert Fried Manders op accordeon/ mandola en met zang dit prachtige gezelschap tot muzikale symbiose. Ook hun lichaamstaal sprak van saamhorigheid. 

Hoogtepunten: tussen alle pareltjes kregen; ‘Pregunta de Einstein’ en ‘Milonga Perdón’ voor mij een diepe glans.

Waardering en dank
Weer een muzikaal hoogtepunt in de serie Torenconcerten van het Roois Kultuur Kontakt. Wie er niet was heeft iets bijzonders gemist. Mattie De Schepper

Naar aanleiding van het lied ‘Tarde’ schreef Hélène van de Voorn onderstaand gedicht.

Laat
de klok tikt goud
in de verte slagen van golven
die de eerste sterren verdrinken in het zout
het volk op café ademt
liefde en leven
blikken van geluk en nostalgie
lege glazen, vertier en ontsnapte tijd
zachtjes zingen spelende kinderen
zij doen het de ouderen voor
zij weten als geen ander
hoe te verzachten de dagelijkse vlijt
de klok tikt goud
in de verte slagen van golven
meeuwen overstemmen gitaarmuziek
het volk op café verbroedert
het hart verwarmd, schimmen verdwenen
laat de liefde stromen in het hart
onoverwinbaar en altijd
laat ons dansen, zingen, spelen
verlichting tegen donkere smart
de klok tikt goud