Van mantelzorger tot alleenstaande
Roois nieuws Sint-Oedenrode - Mevrouw Lien Sterk is een levendige vrouw van 85 die in een nieuwe fase van haar leven is aangeland. Sinds een paar weken verblijft haar man in de Watersteeg en dat geeft een heel dubbel gevoel. Het ging niet meer, de zorg thuis werd te zwaar voor haar. Aan de ene kant is het een opluchting, maar om na 52 jaar samen opeens bij je eigen man op bezoek te gaan, dat voelt niet goed. Toen hij tijdens het koffiedrinken zei: “Mijn voeten doen zeer, ik ga naar mijn kamer om mijn schoenen uit te laten doen,” werd het haar even te machtig. Voor het eerst drong het besef van de gedwongen scheiding in alle hevigheid tot haar door.Vier jaar geleden werd haar man ziek. Een vervelende spierziekte, of eigenlijk een zenuwziekte. De spieren doen het op zich nog wel, maar de zenuwen die ze aan moeten sturen, raken door het hele lichaam ontstoken en werken niet meer. Daardoor treden verlammingsverschijnselen op. Het werd voor het eerst zichtbaar toen haar man een keer uit bed kwam en over zijn eigen grote teen viel. De teen hing los, alsof hij niet bij een voet hoorde. In het begin liep hij nog wel, maar na verloop van tijd kwam hij in een rolstoel terecht. Meneer Sterk was zijn hele leven militair, een krachtige, getrainde man. Hij kon het niet verwerken dat zijn lichaam hem zo in de steek liet en ging zich volgens zijn vrouw steeds meer 'invalide gedragen'. Hij was niet gemotiveerd om zelf dingen te proberen en dus werd het voor haar de hele dag rennen en draven. Heel frustrerend allemaal.
Toen het echt niet meer ging, kwam er verzorging aan huis. Een goede oplossing, die toch ook weer andere problemen met zich meebracht. Problemen die ze zich in het begin niet eens voor kon stellen. “Je kon nooit eens lekker vroeg gaan slapen, want ze kwamen laat. Soms waren ze om 12 uur pas klaar met de verzorging, maar de volgende morgen stonden ze om 9 uur alweer op de stoep. En dan die eindeloze was; ik waste me werkelijk ondersteboven. Doordat ik mijn hele leven in moest richten op wat anderen nodig hadden, raakte ik mijn hele zelfvertrouwen en zelfstandigheid kwijt. Vaak voelde ik me niet eens meer thuis in mijn eigen huis.“ Mevrouw Sterk rijdt graag en goed auto, maar ze voelde zich alsof ze het stuur totaal kwijt was en dat de auto een heel andere kant op ging dan waar zij wilde zijn. De inrichting van haar huis, haar leven, alles ging alleen maar over haar man en wat hij nodig had. Dat is geen leven voor een vrouw, hoe veel ze ook van haar man houdt. “Op den duur gaat irritatie de boventoon voeren,” constateert mevrouw Sterk, “en dat wil je helemaal niet.”
Tijdens het gesprek houdt mevrouw Sterk nauwlettend haar iPad in de gaten, want ze vermoedt dat haar man wel contact op zal nemen. Dat doet hij, gewoon even een praatje maken. Of FaceTimen, zoals dat tegenwoordig heet. Als het contactmoment voorbij is, staart ze nog even naar het raam, naar het plekje waar hij altijd zat. Dan zegt ze: ”Weet je, het is fijn dat je zoveel hulp kunt krijgen. Met de verzorging van Pantein waren we heel erg tevreden. Het zijn allemaal lieve dames die komen, maar het zijn wel veel verschillende.” De ziekte van haar man bepaalde niet alleen zijn leven, maar vooral ook het hare. “Hoe houdt u het vol?” vroeg de coördinator van Pantein op een gegeven moment. Maar ze zag zelf wel dat mevrouw Sterk het niet meer volhield en belde de huisarts voor een doktersgesprek. Toen was het zo geregeld en is meneer Sterk naar de Watersteeg gegaan. Het eerste gevoel was 'Ik laat hem in de steek'. Maar inmiddels weet ze dat dat echt niet zo is. Ze was gewoon aan het eind van haar latijn. Ze voelt letterlijk dat ze af heeft moeten kicken van haar jarenlange zorgen. Nu kan ze veel meer van haar vrijheid genieten, samen met haar zus die ook in Rooi woont. Ze kan naar buiten, even een boodschapje doen, even een praatje maken. Langzaam komt haar zelfvertrouwen terug en voelt ze zich weer meer mens worden. Ze heeft nog één wens: “Nu hopen wij dat hij binnenkort in Odendael geplaatst kan worden, dat zou geweldig zijn voor ons beiden.”
