Londen en bloemen verdringen herinneringen aan Odaschool
Roois nieuws Nog een paar dagen en dan barst de 50-jarigen reünie los in De Vriendschap. De afgelopen maanden heeft u in deze krant diverse verhalen van vroeger kunnen lezen van verschillende Rooienaren die dit jaar Abraham of Sarah worden of zijn geworden. Anekdotes over kattenkwaad, herinneringen aan strenge leraren, mijmeringen over het eerste vriendje en gedachtegangen over hoe de school er uit zag. De één kon zich meer herinneren dan de ander. Rob van Helden, de laatste in deze serie, wist vrijwil niets meer te vertellen over zijn periode op de Odaschool. DeMooiRooiKrant had een telefonisch interview met hem, want naar Engeland reizen voor een artikel is wat overdreven.Toen we Rob spraken had hij nog het voornemen om speciaal voor de reünie naar Sint-Oedenrode af te reizen. “Het lijkt me geweldig om al mijn oude klasgenoten weer te zien”, luidde zijn motivatie. Toch gooide een overvolle zakelijke agenda roet in het eten, liet hij later weten. Rob is een hele grote jongen op het gebied van bloemen. Hij reist met zijn bedrijf de hele wereld over om voor de grote der aarde bloemenpracht en praal te regelen tijdens feesten, bruiloften, plechtigheden en begrafenissen. Rob is bevriend met sterren als Elton John en de Beckhams. Daar blijft hij nuchter onder. Bovendien liet hij duidelijk blijken dat hij zijn dorpje Rooi nog steeds in zijn hart heeft zitten. De oud-Odaschoolleerling mag dan wel eens afpreken met David en Victoria, maar hij belt ook nog vaak met zijn oud klasgenoot Jan de Leijer.
“Ik heb een geweldige jeugd gehad in Rooi.”
“Ik heb een geweldige jeugd gehad in Rooi”, vertelt Rob tijdens het telefoongesprek. “Toch heb ik het dorp nooit gemist sinds ik er ben vertrokken. Ik woon nu al jaren in Londen en dat is de beste stad die je kunt bedenken. Er wonen hier zoveel verschillende mensen en er gebeurd altijd wel iets. In het begin was het erg wennen om in zo’n grote stad te wonen. Ik kende er helemaal niemand! Dat was in Sint-Oedenrode wel anders. Daar kent iedereen elkaar. Nu ik al zo lang in Londen woon, lijkt dat hier ook het geval te zijn. Overal wonen bekenden van me, zowel zakelijk als privé.” Jarenlang werkte Rob in Rooi in de bloemenzaak van Cees Olyslagers. Daar leerde hij de eerste kneepjes van het bloemenvak. Hij ging er altijd met veel plezier naar toe. Op een dag vertrok Rob naar Engeland om te studeren. Hij volgde een Business Course en later een Management Course. De Rooienaar kwam te werken in warenhuis Selfridges. Hij bemande verschillende afdelingen, maar belandde op eigen aanvraag op de bloemenafdeling. “Ik moest er de hele dag in pak lopen en was dat op een dag helemaal beu. Daarom besloot ik om voor mezelf te beginnen.” De rest is geschiedenis, Rob bouwde een bloemenimperium op. Drie jaar geleden stond Rob ook al in DeMooiRooiKrant toen zijn moeder was overleden. De Martinuskerk zag er destijds geweldig uit, omdat Rob en zijn team voor de bloemversieringen hadden gezorgd. Rob: “Sinds mijn moeder is overleden kom ik niet zoveel meer in Rooi. Mijn twee zussen wonen er nog wel.”
Wist hij zich dan helemaal niets te herinneren van zijn tijd op de Odaschool? Nee, eigenlijk niet. Rob kwam niet verder dan opmerkingen over het feit dat hij een brave jongen, dat de school niet streng was en dat zijn vier oudere zussen en broer hem voor waren gegaan. Jammer natuurlijk, een smeuïge anekdote had de nieuwsgierige Rooise lezers meer bekoord. Het hoofd van Rob leek vol, vol van zijn werk. Gedachtes van vroeger zullen vast en zeker nog rondzwerven in zijn hoofd, maar ze komen moeilijk door de bloemen heen, of door de indrukken van Londen. Een minachting voor Sint-Oedenrode is het in ieder geval niet, want zijn stem klonk verheugd bij het noemen van die naam. Ook de teleurstelling om het missen van de reünie viel door de hoorn te proeven. Wat had Rob graag geholpen willen worden om zijn herinneringen aan school naar boven te laten drijven.
