Hard werken en zo nu en dan een geintje
Roois nieuws "Het is alweer een tijd geleden”, puft Peter Voss. “Ik kan van mijn basisschooltijd nog maar weinig herinneren.” Toen pakte Peter een bijna opgefrommeld briefje uit zijn rechter broekzak. Daar stonden wat steekwoorden op en wat moeilijk leesbare krabbels. Het bleek voor hem slechts een houvast voor een flinke sprong terug in de tijd. Naarmate de Nijnselnaar begon te vertellen, kwam er steeds meer in zijn drukke hoofd opgeborreld en liet hij het briefje links liggen. Het verbaasde hem enigszins, maar het zorgde voor een flinke glimlach.Een ondernemer als Peter heeft zoveel dingen aan zijn hoofd. Herinneringen worden dan even in een geheim kamertje opgeslagen. Voor heel even ging de sleutel van het slot. “De eerste drie jaar op de basisschool was nog gescheiden van de meisjes”, begint Peter te vertellen. “Waar nu de Beckart is, was de meisjesschool en schuin tegenover op de hoek – grenzend aan de Sonseweg – was de jongensschool. Ik weet me nog te herinneren dat we geen verwarming hadden, maar slechts enkele kachels die met houtcokes werden gestookt. Het was een hele oude school. Daarom verhuisden we na drie jaar naar het nieuwe gebouw, de huidige basisschool. Vanaf dat moment kwamen we samen met de meisjes in de klas te zitten.”
Het slaan met meetlatten op tafel en een flinke draai om de oren, waren ook in Nijnsel methodes van leraren om de kinderen in het gareel te houden. Peter was zo nu en dan de klos, maar daar maakte hij het zelf naar. Peter begint te gniffelen. “Ik was denk ik niet de meest makkelijke leerling. Samen met mijn vriendjes haalde ik veel kattenkwaad uit. Bij bijna ieder geintje liep ik voorop. Een keer maakte ik het weer te bont in de klas en Jan Verhoeven – een vrij jonge maar strenge leraar – sloeg toen keihard vanuit het niets met een lat op mijn tafel. Ik schrok enorm!” Dat Peter een kleine belhamel was, wilde niet zeggen dat hij er met de pet naar gooide. Integendeel, naar eigen zeggen was hij een hardwerkende leerling. “Ik haalde goede punten en mijn huiswerk was eigenlijk altijd af. Dat komt volgens mij omdat ik thuis zag wat hard werken inhield. Mijn vader en moeder waren dag en nacht met het bedrijf bezig. Hard werken en je best doen, zit denk ik bij mij in de genen.
“Als je kijkt naar jongens die in de eerste drie jaren van de basisschool bij mij in de klas zaten, is 95% later ondernemer geworden. Jan Voets zat bij mij in de klas, evenals Mark van den Brand, Huub Oerlemans, Henk van de Pasch, Tonnie van Zutphen, Geert Sijbers en Frank van Wershoven. Dat is wel opvallend te noemen.” Het klimaat wat in de klas heerste was dus hard werken en zo nu en dan een geintje. Sporten bleek ook een belangrijk onderdeel in het leven van Peter. Met zijn vrienden Frank van Wershoven en Mark van den Brand speelde Peter subutiovoetbal (soort tafelvoetbal) en knikkertje. Natuurlijk waren ze ook vaak op het voetbalveld te vinden. Bijna iedereen was lid van VV Nijnsel. De voetbalclub en de basisschool liepen naadloos in elkaar over. Met de jongens bij wie Peter ’s ochtends in de klas zat, stond hij ’s avonds op het voetbalveld om te trainen. Voor de Nijnselse basisschooljeugd is dat nog steeds herkenbaar.
“Het was een geweldige tijd. Vooral de laatste drie jaar met de meisjes erbij. Dat was nog leuker.” Peter heeft er goede herinneringen overgehouden, maar geen echte vrienden. “Ik denk dat drukke ondernemers sowieso maar weinig echte vrienden hebben. We zijn nu allemaal goede kennissen die elkaar regelmatig tegenkomen in ‘het Rooise’.” Oud klasgenoot Monique Groot – Wijnen rekent Peter wel tot zijn directe vriendenkring. “We hebben nog altijd contact. Binnenkort vieren we tegelijkertijd ons 50’er feest.”
