Sluiting dreigt voor Lindenhuys Logies door vergunningenstrijd
Recreatie en ToerismeSint-Oedenrode - In Sint-Oedenrode dreigt een lang gekoesterde droom van ondernemer Jan Wouters om een historisch pand nieuw leven in te blazen, uit te monden in een juridische nachtmerrie. Wat begon als een project om een oude melkfabriek te transformeren tot een luxe logies met ontbijt/lunchroom, loopt nu vast op een conflict met Waterschap De Dommel over vergunningsvereisten. Zowel het waterschap als de gemeente weerspiegelen hun standpunten in deze situatie, die voor alle partijen ingewikkeld is.
Door: Jeroen van de Sande
Jan Wouters kocht het monumentale pand van het voormalige Chinese restaurant Kam Fa, met de ambitie om de karakteristieke uitstraling te behouden en het pand geschikt te maken voor logies en horeca. In 2020, nog voor sluiting van Kam-Fa, werd het plan gepresenteerd aan vertegenwoordigers van gemeente Meierijstad en Waterschap de Dommel. De plannen kregen groen licht van de gemeente en de omgevingsvergunning werd in 2022 verleend. Nadat de wettelijke bezwaartermijn was verlopen en de vergunning onherroepelijk was geworden, kon er gestart worden met de bouwwerkzaamheden. Echter, een jaar later, toen het project bijna af was, stelde het Waterschap De Dommel dat er ook een watervergunning nodig was vanwege de locatie van de bijgebouwde zaken nabij de Dommel. Omdat de vergunning volgens het waterschap niet verleend kon worden, dreigt de organisatie nu met handhavingsmaatregelen, mogelijk leidend tot sloop van de aanbouw.
Volgens Waterschap De Dommel zijn er twee cruciale problemen. Ten eerste ligt de bouwplaats binnen een zone nabij de Dommel, waarvoor een Omgevingsvergunning voor wateractiviteiten vereist is. Daarnaast bevindt een deel van de constructie zich op grond die eigendom is van het waterschap. Een woordvoerder van het waterschap licht toe: “Bij projecten naast watergangen zoals de Dommel is niet alleen een bouwvergunning nodig, maar ook een watergerelateerde omgevingsvergunning. Het huidige beleid en eigendom laten geen ruimte om deze vergunning alsnog te verlenen.”
Volgens Wouters werd hij pas een maand voor de geplande opening geïnformeerd. Op 26 mei 2023 gingen de deuren officieel open. Het waterschap stuurde op 26 april 2023 handhavers. Zij kwamen met de mededeling dat ze voor de (bouw)werkzaamheden ook een vergunning moesten aanvragen bij het waterschap. “Op dat moment werd de ondernemer gewaarschuwd dat de vergunning mogelijk niet zou worden verleend,” aldus het waterschap. Wouters zette de bouw voort en vroeg alsnog een vergunning aan, met de nodige vraagtekens. Uiteindelijk werd zijn aanvraag geweigerd. Het waterschap benadrukt dat het gelijke gevallen gelijk behandelt en dat er geen sprake is van een voorbeeldfunctie voor Lindenhuys Logies: “Wij streven er altijd naar om op een rechtvaardige en transparante manier te handhaven.”
Wouters blijft verbijsterd over het gebrek aan communicatie en de timing van de waterschapsinterventie. Hij stelt dat, mocht hij eerder op de hoogte zijn geweest van de vereisten, hij zijn plannen had kunnen aanpassen om de noodzakelijke vergunning te verkrijgen.
Wouters ervaart de situatie nu als “onbehoorlijk bestuur”, mede doordat de bouw al vergevorderd was toen hij voor het eerst van de watervergunningsplicht hoorde. Hij uitte frustratie over de impact die dit heeft op zowel zijn bedrijf als de lokale gemeenschap, die het project omarmd heeft. Op 13 augustus komen twee handhavers van Waterschap de Dommel naar Lindenhuys Logies met de vooraankondiging dat er gehandhaafd gaat worden en dat de sloop van de gehele nieuwbouw een voorbeeld moet zijn voor andere overtreders van de regels van het waterschap binnen de gemeente. Dat laatste spreekt het waterschap overigens tegen. 8 Oktober 2024 ontving Wouters de handhavingsbrief met daarin de bevestiging dat er gesloopt moet worden, omdat de vergunningen niet in orde zijn. “Ik had verwacht dat met de goedgekeurde omgevingsvergunning van de gemeente alles geregeld was,” zegt Wouters. Zijn standpunt is dat met duidelijke en tijdige communicatie het hele conflict voorkomen had kunnen worden. “Vanuit de gemeente of het waterschap is nooit een signaal afgegeven dat er voor de werkzaamheden ook een vergunning van het waterschap nodig was”, geeft de ondernemer aan. Dat terwijl alle partijen al sinds 2020 op de hoogte waren van de plannen. Op 4 november 2022 is er zelfs nog een ambtenaar van Waterschap de Dommel bij Lindenhuys Logies geweest om het risico van omwaaiende bomen vanaf de overzijde op de nieuwe lunchroom (die toen volop in aanbouw was) te beoordelen. De bevindingen van dit bezoek zijn per email gedeeld met Wouters.
De gemeente Meierijstad heeft een beperkt aandeel in de huidige vergunningskwestie, maar kreeg desalniettemin te maken met vragen over hun rol. Een gemeentewoordvoerder legt uit: “In de oorspronkelijke omgevingsvergunningaanvraag van 2021, die door de gemeente werd goedgekeurd, waren geen aanvullende watergerelateerde vergunningen van het waterschap opgenomen. Het is onbekend of de ondernemer destijds op de hoogte was van deze extra vereisten.” Volgens de gemeente heeft de ondernemer echter wel kennis genomen van de waterbelangen in de latere legalisatieaanvraag van 2023. Op de vraag in hoeverre de gemeente verantwoordelijk is om ondernemers op aanvullende vergunningen van andere instanties te wijzen, antwoordt de gemeente: “Wij bevorderen dat een aanvrager in kennis wordt gesteld van aanvullende vergunningen. Echter, het blijft aan de ondernemer zelf om dit verder uit te zoeken.” Bovendien benadrukt de gemeente dat elk bestuursorgaan, zoals het waterschap en de gemeente, eigen afwegingskaders en besluitvormingsprocessen heeft.
De toekomst van het project blijft onzeker. Het waterschap heeft inmiddels een “voornemen tot een last onder dwangsom” opgesteld, waarmee Wouters de kans krijgt om zijn situatie aan te passen voordat een mogelijke sloop noodzakelijk wordt. Er is nog een mogelijkheid tot overleg, maar het is nog onduidelijk of dit leidt tot een compromis of dat de situatie zich verder escaleert. Wouters hoopt dat er alsnog een oplossing gevonden wordt die zowel het behoud van het pand als de bescherming van de waterbelangen dient.
Beide partijen tonen begrip voor de belangen van elkaar, maar het blijft een complexe kwestie. Terwijl het waterschap vasthoudt aan haar beleidskaders, blijven vragen openstaan over de communicatie en de rolverdeling tussen verschillende overheidsinstanties. De zaak laat een gefrustreerde ondernemer, een ontstemde gemeenschap en een open vraag over de toekomst van de historische locatie achter.
