Zestig jaar samen lachen, werken en zorgen
Human InterestSint-Oedenrode - Aan het Odaplein in Sint-Oedenrode, in een gezellig appartement waar ze nu bijna een jaar wonen, zitten Jo Kastelijn (87) en Gonny de Poorter (84) naast elkaar op de bank. Het gesprek gaat vanzelf, de zinnen maken elkaars verhalen af en regelmatig wordt er hard gelachen. Dat is misschien wel de mooiste samenvatting van hun zestigjarig huwelijk: samen, met humor, en altijd in beweging.
Door: Caroline van der Linden
Jo en Gonny leerden elkaar al jong kennen in Best, waar ze beiden zijn opgegroeid en waar ze het grootste deel van hun leven woonden. “We zagen elkaar al van kinds af aan,” vertelt Jo. “Maar echt ontmoeten, dat gebeurde later.” Dat ‘later’ was bij dansavonden en kermissen in de regio. Een belangrijke plek daarin was café ’t Blauw Boerke in Best, waar veel werd gedanst en waar hun verkering echt begon. Dansen speelde sowieso een grote rol in hun jonge jaren. Kermissen in Best, Sint-Oedenrode, Son en Breugel. Ze gingen ze allemaal af. Gonny herinnert zich nog goed hoe Jo haar op de dansvloer vroeg. “Dat was meteen goed,” zegt ze met een glimlach.
In 1965 gaven ze elkaar het jawoord in Best. Ze bouwden er samen een leven op, kregen twee dochters Bianca en Lian en stonden altijd voor anderen klaar. Dat zorgzame zit diep in hun karakter. Jo werkte jarenlang als chauffeur en magazijnmedewerker, onder andere in de dakbedekkingsbranche, distributie en later tot aan zijn pensioen bij Raaijmakers, waar hij meubels en kantoorinrichtingen vervoerde. Lange dagen, veel verantwoordelijkheid en altijd onderweg. “Ik was geen binnenmens,” zegt Jo. “Ik moest buiten zijn, bezig zijn.”
Gonny werkte op haar beurt op allerlei plekken: in ziekenhuizen, bij nonnen in kloosters en internaten, in de verzorging, schoonmaak en later ook in de industrie. Ze vertelt er nuchter over. “Je deed wat nodig was.” Het waren jaren waarin hard werken vanzelfsprekend was, maar waarin ook ruimte bleef voor het gezin, muziek en gezelligheid. Muziek speelde sowieso een belangrijke rol. Gonny zong decennialang in verschillende koren, onder andere bij het Sint-Odulphuskoor in Best. En ook bij Jo hoort muziek erbij: hij speelt gitaar, gewoon voor zijn plezier, voor de gezelligheid en om samen momenten te delen.
Wat Jo en Gonny typeert, is dat ze nooit stilzaten. Vakanties werden vaak doorgebracht met de caravan of tent, meestal gewoon in Nederland. Limburg was favoriet, maar eigenlijk maakte het niet zoveel uit waar ze waren, als ze maar samen waren. Op campings maakten ze makkelijk contact. “Met Jo was het nooit saai,” zegt Gonny. “Hij maakte altijd overal een praatje en voor je het wist, stond de hele camping mee te helpen”, lacht ze.
Die openheid en betrokkenheid gold niet alleen voor vreemden, maar vooral voor familie en vrienden. Ze pasten veel op, niet alleen op hun eigen kleinkinderen, maar soms zelfs op álle kinderen van de vriendengroep tegelijk. Dat oppassen liep soms net iets uit de hand. Eén moment staat iedereen nog helder bij: tijdens carnaval hadden Jo en Gonny maar liefst veertien kinderen te logeren. “Het hele huis vol,” vertellen ze. “Matrasjes overal, kinderen die ’s nachts wakker werden, eentje die ziek werd en een ander die zijn moeder miste.” En Jo en Gonny? Die losten het op. Als het carnavalsgezelschap thuis kwam werden er eitjes gebakken en schoven ze uitgeblust aan tafel aan. “Maar dat was altijd zó gezellig”, zegt Jo.
Samen struinen ze ook al jaren vlooienmarkten af. Geen enkele wordt overgeslagen. En Jo laat trots het een en ander zien van hun verzameling. Net als het televisieprogramma ‘Tussen Kunst & Kitsch’, dat ze trouw samen kijken. “Dat vinden we prachtig,” zegt Gonny. “Wat mensen allemaal van zolder halen.” Het past helemaal bij dit gezellige tweetal.
Jo is bovendien altijd erg met gezondheid bezig geweest. Nog steeds is hij opvallend fit. Dagelijks wandelen, bewegen en bewust leven horen daarbij. “Ik probeer Gonny overal in mee te nemen,” zegt hij met een knipoog. “Ze doet haar best, maar ik kan haar niet alles wijs maken.” Waarop Gonny hard moet lachen. Die lach, dat relativerende, lijkt hun geheim.
Na al die jaren in Best wonen ze nu in Sint-Oedenrode, een stap die even wennen was, maar inmiddels goed voelt. “We hebben het hier fijn,” zeggen ze. “Alles dichtbij, leuke mensen, en we voelen ons welkom.” Het appartement aan het Odaplein is hun nieuwe thuis, met uitzicht op het plein en genoeg ruimte voor bezoek, herinneringen en verhalen.
Als je vraagt wat het geheim is van zestig jaar huwelijk, hoeft Jo niet lang na te denken. “Niet alles zwaar maken. Niet overal in blijven hangen.” Gonny vult aan: “En samen blijven lachen.” Ze zijn verschillend. Jo wat drukker, Gonny rustiger, maar juist daarin vullen ze elkaar aan.
Zestig jaar samen betekent een leven vol werk, zorg, muziek, reizen, kinderen, kleinkinderen en vooral: verbondenheid. Hun jubileum vieren Jo Kastelijn en Gonny de Poorter samen met familie en dierbaren. Een feestelijke mijlpaal voor een paar dat al zestig jaar zij aan zij door het leven gaat, met humor, betrokkenheid en een lach die nog altijd dichtbij is.
