Een nieuw leven in een fietswerkplaats met koffie
Human InterestSint-Oedenrode - Hij was nog maar net uitgepuft van een 2,5 jaar durende fietstocht of Marijn van de Wijdeven zat een jaar geleden al in de podcastuitzending van De Bron podcast. Het werd op een doodnormale maandagavond een indrukwekkend verhaal dat tot op de dag van vandaag wordt beluisterd. De grote vraag die bleef hangen… ‘Zou Marijn het ‘gewone leven’ weer kunnen oppakken na ruim twee jaar vrijbuiterij? Hij doet inmiddels aardig zijn best en heeft een nieuwe bestemming gevonden in Weert. Daar runt hij Basta! Bikes and Beans. Ik besloot om hem op te gaan zoeken, met de fiets uiteraard!
Door: Jeroen van de Sande
Met kleurrijke herfstomstandigheden is het extra mooi om door de bossen en velden te crossen. Daarom legde ik mijn gravelwielen op mijn fiets en trok ik richting het zuiden. Bij een lang zandpad van een kilometer of zeven, ergens in de buurt van Maarheze, spookte nog even door mijn hoofd: ‘Hier komt geen eind aan!’ Meteen moest ik lachen, want ik weet dat Marijn in Zuid-Amerika te maken had met wegen van duizenden kilometers lengte. Niet zeuren dus, maar fietsen. Niet veel later rolde ik een rustige binnenplaats binnen, op zoek naar het nieuwe leven van Marijn.
‘Volk!’ riep ik, terwijl ik mijn fiets buiten even liet rusten tegen een gezellig bankje. Marijn had me niet gehoord, maar kwam toevallig wel het halletje in gewandeld. Een hartelijke begroeting volgde, zoals ik hem ken. Ik moest nog even bijkomen van de eerste 55 kilometer van de dag, stelde onbewust al wat vragen en voor ik het wist kreeg ik van Marijn een lekker bakje koffie in mijn handen, mét bananenbrood! Zonder te eten of te drinken knapte ik al op en ineens werd ik nogmaals verrast. ‘Hey, jij hebt een bekend gezicht’, zei ik tegen Suzanne van den Berk. “Ja, ik kom ook uit Sint-Oedenrode.” Marijn legde het even uit. “We kenden elkaar niet, maar wisten al snel dat we allebei uit Rooi komen. Toevallig!”
Daarmee stopte de Rooise herkenbaarheid niet. “Via een vriend van mij die hier werkzaam is – Tom Onland – ben ik op deze plek terecht gekomen. Verslavingskliniek Changes (onderdeel van GGZ), waar dit terrein onder valt, was nog op zoek naar een vorm van dagbesteding binnen deze muren en Tom zei ‘Net iets voor jou!’ Ik ben er over na gaan denken en kwam al snel met het concept van een fietswerkplaats en een koffiebarretje. Dat werd enthousiast ontvangen!” Terwijl ik een hap nam, moest Marijn even naar Mark, een jongeman die bezig was met het repareren van een fiets. Er zaten nog wat meer mensen binnen, rustig keuvelend en zo heel af en toe hoorde je het koffieapparaat hard werken. Druk was het er nog niet. “Er is nog plek voor meer personen in de dagbesteding en ook de bekendheid moet nog groeien. Maar dat is niet erg, we zijn pas net gestart”, vertelde Marijn, eenmaal weer aan tafel. Aan het begin van 2025 gooide hij alle registers open met de verbouwing van het historische pand dat vroeger waarschijnlijk diende als pakhuis met werkplaats. In mei opende Basta! Bikes and Beans. “Changes wilde liever een Nederlandse naam, ik een Spaanse, maar het is Italiaans geworden, haha!”
“Ik heb het enorm naar mijn zin”, vervolgde de avonturier. “Hier helpen we mensen met een verslavingsachtergrond, met eetstoornissen of trauma’s. Ik ben geen therapeut, maar dat hoeft ook niet. Bij mij hoeven de cliënten het nergens over te hebben. Ik werk gewoon met ze. We maken fietsen, zetten koffie. Ik vind het heerlijk om met mijn handen bezig te zijn… en met mensen!” Marijn is eigenlijk ingenieur, maar hij besloot jaren geleden al niet voor het grote geld te gaan. “Daar word ik niet gelukkig van”, was hij openhartig.
Zijn eigen thuis is inmiddels in Valkenswaard, daar woont de Rooienaar anti-kraak. “Het is dichtbij Eindhoven, dichtbij mijn zus die daar woont met haar gezin. Het ligt bovendien op een mooie fietsafstand van Weert. Natuurlijk pak ik zo nu en dan de fiets, helemaal als het mooi weer is.” In de weekenden is Marijn vrij, want de dagbesteding is alleen van dinsdag tot en met vrijdag geopend.
Ik besloot om weer te gaan, maar eerst nog even de twee Rooienaren op de foto zetten onder het belangrijkste relikwie in de werkplaats: de fiets waarmee Marijn van Canada naar Patagonië fietste. Die reis stond gelukkig niet op me te wachten, maar ik had wel alweer zin om de volgende meters te gaan maken. Wie weet zoek ik Marijn nog eens op, maar voor nu zou ik het vooral de rest van Sint-Oedenrode aanraden.
