Zeewierboerin in Zweden
Human InterestSint-Oedenrode is een prachtig dorp, dat weet iedereen. En toch zijn er mensen die er opgegroeid zijn en hun horizon verbreden om een leven ergens anders op te bouwen. Zo ook Annelous Oerbekke. De van origine Rooise woont nu 7,5 jaar in Zweden. Iets wat in eerste instantie niet per se de bedoeling was.
Door: Freek Vervoort
Toen ik Annelous benaderde voor een gesprek stond ze niet meteen te springen. “Ik sta niet graag op de voorgrond en loop ook niet te koop met dingen”, gaf ze aan. Gelukkig zag ze wel in dat het toch bijzonder is wat ze doet. Want hoeveel ‘zeewierboerinnen’, zoals ze het zelf noemt, ken je? En dan ook nog uit Sint-Oedenrode! Met veel passie begint de 35-jarige dan ook te vertellen. “Het woord zeewierboerin dekt de lading gewoon heel erg goed. Want dat is eigenlijk precies wat ik doe. Ik werk bij Nordic SeaFarm in Zweden waar we zeewier verbouwen op onze eigen boerderij. Daarnaast doen we eigen onderzoek en verwerken en verkopen we onze eigen zeewieren. Ook voor andere bedrijven. Bij dat laatste proces ben ik nauwelijks betrokken, maar het verbouwen en onderzoeken is wel echt mijn ding.”
Annelous was eigenlijk helemaal niet van plan om te emigreren, maar dingen lopen soms zoals ze lopen, vertelt ze. “Ik werkte voor een soortgelijk bedrijf in Nederland, daarvoor zat ik regelmatig in Noorwegen. Op een zeker moment zat ik niet meer helemaal op mijn plek en zag een vacature voorbijkomen op een universiteit in Zweden. Daarop solliciteerde ik en werd aangenomen. In eerste instantie was mijn idee het voor een jaar te proberen, dat werd twee jaar en nu zijn we 7,5 jaar verder, haha.”
Het bedrijf waarvoor ze werkt, kweekt dus zeewier. Maar waarvoor is dat eigenlijk nodig? “Wij denken dat zeewier voor de toekomst heel belangrijk kan zijn. Bijvoorbeeld voor kunstmest, plastic, voeding of medicijnen. Daar zijn wij dus de hele dag mee bezig. Zelf kweek ik onze soorten en onderzoek hoe dat sneller en beter kan. Ik zeg altijd dat ik verantwoordelijk ben voor het uitgangsmateriaal. Daar bedoel ik sporen – hoe zeewieren zich voortplanten – en jonge zeewieren mee. Het groeit op touwen die in de zee hangen. De hele constructie bedekt acht hectare. Dat noemen wij onze boerderij. In de tijd dat ik niet tussen het zeewier zit ben ik bezig met projecten en het verbeteren van protocollen”, legt ze uit. Dat doet ze allemaal aan de westkust van Zweden, op zo’n half uur van de Noorse grens. Voor Zweedse begrippen is dat zuid-Zweden, in Tjärnö om precies te zijn. Een eiland net buiten Strömstad.
Ook in Nederland zijn er zeewierboerderijen. Deze zijn bezig om te bekijken of er een gebied gecreëerd kan worden in de Noordzee tussen de windmolens. Het zeewier dat Annelous kweekt, wordt vooral in Noord-Europa gekweekt. “Denk daarbij aan IJsland, Noorwegen, Ierland en de Faeröer Eilanden. Noord-Europa is prima voor kelp – zoals de groep bruinwieren heet – te kweken. In Noorwegen zijn ze ook gewend aan een aquacultuur, er zit heel veel geld in en het is een ontwikkelende sector. In Azië gebeurt dit al decennia lang, maar dat is een hele andere manier en andere soorten. De arbeidskosten liggen daar ook lager, waardoor het daar sneller gaat.”
Het grote verschil tussen Zweden en Nederland is de rust. Alles gaat wat langzamer en mensen leven meer met de jaargetijden en het weer mee. “Mensen passen zich aan en zijn meer op zichzelf. Op de kortste dag in de winter komt de zon op rond 9.00 uur en gaat die onder rond 15.00 uur. Als het dan wat bewolkt is lijkt het de hele dag schemerig. Dan trekt iedereen zich ook wat meer terug en gaan mensen naar binnen. In de zomer leeft iedereen dan weer op en maken ze van het mooie weer gebruik. Mijn vriend en ik vinden dan ook echt dat we naar buiten moeten, we zijn dankbaar voor het mooie weer.”
