Jan Verhagen stopt als miljonair
Human InterestSint-Oedenrode - Is er ooit iemand miljonair geworden door het verhuren van solexen? Die kans is heel erg klein. Jan Verhagen is het aan de Nijnselseweg ook niet gelukt. Toch stopt hij wel als miljonair, gekeken naar zijn hoeveelheid verhalen die hij er in twintig jaar mee heeft verzameld. Per 1 maart wordt de deur gesloten met een heel voldaan gevoel.
Door: Jeroen van de Sande
Het woord miljonair zou ik normaal gesproken niet snel koppelen aan een solex. Toch is het Jan die me er op dinsdagmorgen tot inspireert. Op het moment dat ik bij hem en zijn vrouw Maria binnenloop in hun karakteristiek huisje hoor ik muziek uit één van de kamers op de benedenverdieping. Ik zie Jan staan met een brede grijns en zijn kenmerkende hoed op. Ik groet hem en luister ondertussen naar de tekst: ‘Op een solex ben je miljonair…’ Zo te horen een nummer uit de jaren vijftig ofzo. Er blijken meer liedjes gemaakt te zijn over dit bijzondere vervoersmiddel. Het is een mooie binnenkomer voor dit afscheidsinterview.
Gescheiden
Jan heeft zich op alles voorbereid. Op een laag tafeltje liggen allerlei krantenknipsels. Hij grijpt er eentje tussenuit. Het is een foto van hem en zijn vrouw Maria bij een artikel in het Eindhovens Dagblad. “Mensen vroegen massaal of ik ging scheiden, haha! Maar dat was natuurlijk de opzet. Kijk, Maria rijdt zonder helm op het fietspad en ik mét helm op de weg.” Toen Jan twintig jaar geleden net met Solexverhuur Rooi was gestart werd een regel ingevoerd waarbij bestuurders van ‘gele plaatjes’ een helm op moesten en van ‘blauwe plaatjes’ niet. Sommige solexen vielen onder de gele categorie, anderen onder de blauwe. “Ik vond dat natuurlijk niet kunnen en belde kamerlid Marleen de Pater van het CDA. Zij kwam kijken en het werd zelfs een item op de Nederlandse televisie. Uiteindelijk kregen solexen een blauwe plaat en mochten ze op het fietspad.”
Niemand hoeft te bellen
Dat kleurrijke, dat activistische, past Jan als een oude leren brommerjas. Ook in de gemeenteraad zorgde hij meer dan eens voor oproer en als leerling had je bij leraar Jan nooit een saaie dag. “Mensen vergeten wel eens dat ik vijfendertig jaar voor de klas heb gestaan. Nu zitten mijn twintig jaar als solexverhuurder er ook alweer op”, zegt hij kenmerkend. “Ik vind het prima, want afgelopen jaar had ik er al een beetje met de pet naar gegooid. Zo zijn ik en Maria samen vaker weggeweest en baalden we als we weer een feestje moesten missen door de solexverhuur. Het past ons gewoon steeds minder. Het animo voor solexen is overigens niet gezakt. Mensen vragen dat wel eens omdat ze steeds vaker e-scooters zien rijden. Toch zijn er nog zoveel mensen. Er is altijd wel iemand die een solex wil huren…” Binnenkort in ieder geval niet meer bij Jan. “Ik hoop dat er niemand meer belt, haha.”
Drie vrouwen
Hoe zit het dan met die miljoenen verhalen, die smeuïge anekdotes? Iedereen die Jan kent, weet dat je hem eerder moet afremmen dan dat je het eruit moet trekken. Voor ik mijn koekje op heb, vertelt hij er al een paar en voor ik op mijn elektrische “solex” stap, slingert de excentriekeling er nog enkele uit zijn hoed. Maar welke zijn bij hem het meest blijven hangen? Jan: “Er kwam eens een man achter het huis… Bloesje om de nek, brilletje in het haar, je kent ze wel. Hij kwam zijn 25-jarig huwelijk vieren. Met zijn vrouw én zijn twee ex-vrouwen. Ze waren er allemaal bij, inclusief negen kinderen en aanhang. Ze hadden de grootste lol.” De volgende anekdote komt er direct achteraan. “Een medicus uit de Kempen kwam een glinsterende en goedonderhouden solex met gesloten beurs ruilen voor een totaal verroest model dat ik in de schuur had staan. Op dat moment waren net wat dakdekkers bezig. Zij wilden mij niet geloven. Toen de man er was, werd de deal tijdens de koffie rondgemaakt, met de dakdekkers erbij. De man wilde een verroest model zodat hij makkelijker contact zou krijgen op een terrasje. Hij reed rond in een oude jas en op klompen, maar niemand komt praten als je dan een glimmende solex bij hebt. Dat past gewoon niet. Een paar weken later lag er een krantje uit Reusel bij mij in de brievenbus met die man op de voorpagina. ‘Oud-arts toert door de Kempen met roestige solex’ stond er op. Hij had zijn doel bereikt!”
Jan kan nog wel even doorgaan, maar de deadline roept en dit verhaal moet nog mee. We lopen naar buiten en kijken nog snel even in de schuur. Er staan nog maar een paar solexen. Klaar om komende lente te worden bereden. Niet door vriendengroepen of families, maar door Jan zelf. Hij heeft zijn typerende jas al aan en dito bril al op.
