Waarom moet deze kroeg nou sluiten?

Sint-Oedenrode - Waar ben je welkom, kom je thuis en haal je adem buitenshuis? Waar brandt er nog licht en komt die lach op je gezicht? Waar zijn je vrienden en heeft iedereen een goed verhaal? Waar zingt een zanger nog een lied over liefde of verdriet? Of betaalt een vaste klant zijn schuld en zegt bedankt voor je geduld. Juist, in de kroeg. Want dat is voor velen een plek zoals een tweede huis, daar voelt menigeen zich thuis. Waar je zit, waar je luistert of juist praat, waar je zingt of waar je kaart, waar je dart of soms biljart. In ons dorp aan de Borchmolendijk stond de kastelein altijd paraat. Het bier vloeide uit de kraan, op een plek waar je laat naar huis kon gaan. Maar ja, met corona in ons land veranderde de zaak. We zijn voorzichtig, want het moet, met de hoop het komt weer goed. Zodat op een dag de deur weer open slaat en je weer de kroeg in gaat. Een lofzang ‘Ode aan de kroeg’, geschreven door Ton Wolter als steuntje in de rug in deze moeilijke tijd, voor de kroegeigenaar én zijn klandizie.

Door: Caroline van der Linden

Joost en Loes van den Akker van café de Kroeg kijken er reikhalzend naar uit dat hun kroeg weer open gaat. Of het nu Sjefke is op hoge leeftijd of een jonge gast van twintig, je van je werk komt in oude spijkerbroek of gewoon eens lekker uit wil gaan. In de Kroeg van Joost en Loes, is iedereen welkom. Ze zijn het ultieme uitbaters duo, genoten van hun werk en zijn de reden waarom ieder weekend vele mensen hun heil zochten in deze horecagelegenheid. Het draaide geweldig en het was altijd vol.

Maar vanaf vijftien maart werd het anders. Om zes uur zou de persconferentie plaatsvinden. Dat was in de Kroeg van Joost en Loes te merken. Er hing een andere sfeer in het café. De mensen voelden het aan. Met de tanks nog vol, werd er nog één keer geproost, nog even gefeest, totdat de diskjockey voorlopig zijn laatste toepasselijke nummer draaide: “Waarom moet deze kroeg nou sluiten?” Het was half acht, de lampen gingen aan en de muziek uit. Maar zoals hij er altijd voor zijn gasten is, sprak Joost hen nog even hoopvol toe: “Ook na deze maatregelen staat de Jägermeister weer voor jullie koud”, zei hij tegen hen. Want deze traditie laat hij niet verloren gaan. Elke zondag om twaalf uur schenkt kroegeigenaar Joost een borreltje in. Die gewoonte dateert al uit de tijd dat hij Oud Rooij runde. Zodra Bavaria op vrijdagmiddag om twaalf uur de tanks had gevuld, kwam de fles op tafel. Dat moesten ze dus voorlopig missen, want vanaf dat moment mochten er geen nieuwe gasten meer binnen. Al weken was de afstand tussen zijn bezoekers moeilijk te handhaven als maatregel tegen de sterk stijgende coronabesmettingen, dus zat er niets anders op, dan de zaak te sluiten.

Joost werkte altijd zo’n tachtig tot honderd uur per week, maar nu lag alles stil. “Een ongekend gevoel. Ik was niet anders gewend dan door te gaan, lichamelijk was het zwaar, maar voelde ik me echt te moe, dan nam ik weleens een borreltje”, lacht Joost. “Een prima medicijn zo af en toe. Want een goede kastelein moet er voor zijn mensen zijn, vooral luisteren, niet mee roddelen en met een vrolijk gezicht achter de bar staan. Zo vermaak ik mijn gasten en dat vergt natuurlijk wel wat. Doordat ik plotseling niks om handen had, ging ik ter ontspanning aan de wandel”, vertelt Joost. “Maar ik bleef moe, zonder drukke werkweek. Dit had ik nooit eerder kunnen ervaren, omdat ik niet anders kende dan veel uren draaien. Dus dat ik toch moe was, klopte niet. Toch maar even langs de huisarts dan. Daar bleek dat mijn hart niet deed, wat het behoorde te doen. Dat ik toch iets anders nodig had, dan dat borreltje als medicijn”, zegt Joost inmiddels gerustgesteld en lachend. “Zoals het er nu uitziet, kan de arts me repareren. Toch iets van deze coronatijd wat ik als positief mag zien, zodat ik hoogstwaarschijnlijk nog lang als kastelein achter de bar mag staan.”

Lees woensdag verder in DeMooiRooiKrant.