Er is nauwelijks dankbaarder vrijwilligerswerk

Sint-Oedenrode - Henny woont al een tijdje in het hospice. Op een gegeven moment vraagt ze aan Johanna, een van de vrijwilligers: ‘Kom je even bij me zitten?’ Uiteraard doet Johanna dat graag. Zorgvuldig haar woorden kiezend begint Henny te praten: ‘Er zit me nog iets heel erg dwars. Ik heb heftige dingen gedaan en belangrijke dingen nagelaten. Dat heeft de relatie met mijn dochter verslechterd.’ Ze aarzelt even. ‘Mag ik die dingen aan jou vertellen? En zou jij die dan op willen schrijven voor me? Ik weet dat jij er een duidelijk en samenhangend verhaal van kan maken. Ik zou graag willen dat je dat verhaal na mijn dood aan mijn dochter geeft.’ Ze zucht. ‘Ik weet dat het veel gevraagd is.’

Johanna is verrast: ‘Weet je zeker dat je dit wilt? Zou je niet liever zelf het verhaal aan je dochter te vertellen? Dat is toch persoonlijker dan papier. Dan kan ze je ook nog wat vragen stellen.’ Henny aarzelt even: ‘Daar heb ik natuurlijk over nagedacht. Maar dat kan ik niet, dat is te moeilijk voor me.’ Een paar dagen later heeft Johanna Henny’s verhaal gehoord en opgeschreven. Henny is ontroerd: ‘Dit is helemaal mijn verhaal, precies zoals het allemaal gegaan is, dankjewel.’
Johanna legt haar hand op Henny’s arm en zegt: ‘Henny, als ik jouw dochter was, dan had ik dit verhaal graag bij leven gehoord. Een brief van een overleden moeder, een afscheidswoord op papier, dat voelt zo koud. Wat denk je, zullen we samen contact met je dochter opnemen? Dan kan ze jouw brief nu al lezen. Als ze wil, kan ze dan nog met jou komen praten. Ik weet dat het spannend voor je is, hoe je dochter zal reageren. Maar het vertellen van je verhaal tegen mij was ook spannend. En dat heb je hartstikke goed gedaan.’ Aarzelend stemt Henny toe.

Een tijdje later vertelt Henny aan Johanna dat haar dochter op bezoek is geweest: ‘Het was voor ons allebei moeilijk. Ze heeft een hele tijd bij me gezeten en we hebben gepraat. Echt gepraat. Ik ben zo opgelucht!’ Ook Johanna is opgelucht. Fijn dat Henny en haar dochter elkaar gesproken hebben. Johanna is blij dat ze daaraan een bijdrage heeft mogen leveren. Werken voor het hospice: er is nauwelijks dankbaarder vrijwilligerswerk.

Klik hier voor de website van Hospice Dommelrode

Lees ook

Het verzoent me met wie ik was