‘Die goedige lobbes, die mis ik het meest’

Sint-Oedenrode - Koos was een hondenman. Zijn drie honden waren zijn maatjes. Hij woonde in het buitengebied. Op zijn groot omheind terrein hadden zijn dieren alle vrijheid om te rennen en te spelen.

Niet het verhuizen naar het hospice, maar het achterlaten van zijn honden was Koos’ grootste angst. Het was een emotioneel gebeuren, maar uiteindelijk had hij een nieuw thuis voor zijn dieren gevonden. De twee labradors gingen naar zijn zoon, de mastiff naar zijn buurman.

‘Ze voelden dat ik ze ging verlaten,’ vertelt Koos. Ik heb tot het laatst toe geprobeerd ons dagelijkse ritme aan te houden. Zo gingen Boris en Milo, de labradors, ’s morgens altijd mee het veld in, ‘op jacht’. Sacha, de mastiff, bleef thuis, zogezegd om te waken. Ze was te oud om nog een heel stuk te lopen. Ik heb nog een tijdje geprobeerd om haar op een karretje te zetten en mee te nemen, maar dat wilde ze niet. Dat was beneden haar waardigheid. Als we thuiskwamen stond ze ons altijd op te wachten. Buíten het hek! Kwispelend. Die handige, slimme dame wist precies hoe ze uit de omheining kon komen. Maar ze zou nooit weglopen. Het was haar manier om deel te nemen aan het ochtendritueel.
De dag dat mijn zoon en de buren de honden kwamen halen, is om nooit te vergeten. Ik kreeg de labradors niet mee voor de ochtendwandeling. Ze bleven om me heen draaien, wilden het terrein niet af. Sacha bleef in haar hok, ze maakte een klagelijk geluid, het leek wel of ze ziek was. Die grote, brede hond was een zielig hoopje ellende. Toen ik op het gras ging zitten, kwam ze naast me liggen, de kop op mijn benen. Daar hebben we afscheid genomen. Ik moet nog huilen als ik eraan terugdenk. Ik mis mijn honden elke minuut van de dag. Die goedige lobbes, die mis ik het meest. Gelukkig heb ik gezien dat het goed met ze gaat, ik ben nog een keer bij ze op bezoek geweest. Ze reageerden ook goed toen ik weer vertrok. De labradors waren in beslag genomen door mijn kleinkinderen. Lobbes Sacha liep mee naar de auto. Ze legde haar poten op mijn benen toen ik ingestapt was. Het voelde alsof ze me een knuffel gaf en alle goeds toewenste.’

A Dommelrodelaan 45, 5492 GH Sint-Oedenrode
T 0413 530 247
E Coordinator@hospicedommelrode.nl
I www.hospicedommelrode.nl