Van gevallen vest tot 65 jaar huwelijk
Een briljanten huwelijk voor Martien (92) en Mien (90) Van der Velden – Van Geffen. Op 12 april 2026 zijn zij 65 jaar getrouwd. Vroeger runden zij samen de boerderij op de Liempdseweg en wonen inmiddels alweer zo’n vijftig jaar op Eerschot . Een leven lang met elkaar.
Door: Freek Vervoort
Martien doet de deur open nadat ik aangebeld heb. Twee paar klompen staan bij de voordeur. Dat zie je niet meer vaak meer, merk ik op. Als ik verder de kamer in loop tref ik ook Mien. “Nee, maar ze noemen hem niet voor niks het ‘klompenmenneke’”, vertelt ze meteen. Het ijs is gebroken en de koffie is gezet. Martien en Mien zien er ondanks hun leeftijd nog erg fit uit en vertellen graag hoe zij het al zo lang met elkaar volhouden. “Het is geven en nemen hè”, zegt Mien. “We hebben altijd veel gesjouwd op de boerderij en dat hoorde er gewoon allemaal bij. We zijn niet anders gewend”, gaat ze verder. Martien vult haar aan: “Wij hadden vroeger een boerderij en die hebben wij op een gegeven moment overgenomen. Dan ben je de hele dag bezig. Toen we naar Eerschot verhuisden zijn we daarmee gestopt en ben ik ander werk gaan doen. We wilden dichter in het dorp wonen.”
Het stel vertelt heerlijk en dus komen we al snel uit bij waar ze elkaar hebben ontmoet. Mien: “Ik kom eigenlijk uit Schijndel en ik zat op de fiets met vriendinnen richting de kermis. Toen liet ik mijn vestje vallen. Martien fietste achter ons met wat vrienden en raapte het vestje op. Toen hij hem teruggaf zei ik tegen mijn vriendin: ‘wat een galante jongen. Dat zie je niet vaak meer.’ Toen ik hem later tijdens het dansen zag, sloeg de vonk over.” En die vonk was wederzijds, want Martien week ook niet meer van de zijde van Mien.
De galante actie van Martien heeft het stel een 65 jaar lang durend huwelijk en drie kinderen gegeven. Inmiddels zijn er negen kleinkinderen en tien achterkleinkinderen, de huiskamer staat dan ook vol met foto’s van hen.
Wanneer ik vraag naar hoe zij de dag doorkomen tikt Mien Martien aan. “Hij heeft een hobby op zolder.” Martien veert op. “Ik spaar alles van Sint-Oedenrode. Borreltjes, tegeltjes, schaaltjes, als er maar iets van Rooi op staat. Dat is lastiger geworden sinds het Meierijstad is. Wil je anders even boven kijken”, vraagt hij. Mien waarschuwt me nog: “Dan ben je voorlopig nog niet weg hoor, haha.”
Op zolder komen we terecht in een museum-waardige kamer. Je kunt het zo gek niet bedenken of Martien heeft er een item van. “Tja, daar hou ik me dan lekker mee bezig. Dat vind ik mooi.”
Het stel komt de dagen fijn door. Af en toe met de rollator op pad en verder rustig de krant lezen. Ze vervelen zich niet. Zondag genoten zij van hun feest en maandag bracht de burgemeester een bezoek. Op naar het volgende jubileum.
