40 jaar voor de klas: Dorine van der Loo blijft genieten van ieder kind

wo 15 apr, 08:04 Onderwijs

Nijnsel - Sommige mensen zijn zó verweven met een school en een dorp, dat het bijna voelt alsof ze er altijd al waren. Dorine van der Loo is zo iemand. Wie in Nijnsel is opgegroeid, heeft een grote kans dat hij of zij ooit bij haar in de klas zat of iemand kent die dat heeft. Afgelopen donderdag vierde zij haar 40-jarig jubileum in het onderwijs. Een bijzondere mijlpaal voor een juf die al die jaren vooral gewoon is gebleven: betrokken, warm en met een groot hart voor haar leerlingen.

Door: Caroline van der Linden

Dorine is inmiddels 61 jaar en al ruim 32 jaar een vertrouwd gezicht op de basisschool in Nijnsel. Generaties kinderen groeiden op met haar als juf, en vooral bij de kleuters heeft ze een onuitwisbare indruk achtergelaten. Want hoewel ze in de loop der jaren ook andere groepen heeft gehad, ligt haar hart nadrukkelijk bij de jongste leerlingen.

Al jong wist ze het zeker
Voor Dorine begon het eigenlijk allemaal al op de basisschool. Ze wist toen al dat ze juf wilde worden. “Toen ik in groep acht zat mocht ik al voorlezen bij de kleuters,” vertelt ze. “Dat vond ik geweldig. Toen wist ik het eigenlijk al.” Ze volgde de opleiding tot kleuterleidster en later de PABO, in een tijd waarin het onderwijs veranderde en opleidingen samengingen. Werk was er in het begin niet direct, dus zoals veel studenten in die tijd bleef ze nog een extra jaar leren. Uiteindelijk begon ze haar loopbaan in Den Bosch, op scholen waar ze meteen veel meemaakte. “Echt een andere wereld,” zegt ze. “Veel verschillende culturen, veel verhalen. Soms ook best pittig, maar vooral heel leerzaam.” Ze herinnert zich nog hoe ouders voor haar kookten om hun dankbaarheid te tonen. “Dat vond ik zo lief. Al moest ik wel even wennen aan het eten,” lacht ze. Via verschillende invalplekken kwam ze uiteindelijk in Nijnsel terecht. Wat begon als tijdelijk werk, groeide uit tot een plek waar ze nooit meer weg is gegaan.

De magie van kleuters
Wie Dorine hoort praten over haar werk, merkt meteen waar haar passie ligt. “Kleuters zijn zo puur,” zegt ze. “Onbevangen, spontaan… ze doen alles met zoveel enthousiasme.” En juist die echtheid maakt het werk voor haar zo bijzonder. “Als zij zich fijn en veilig voelen, dan komt de rest vanzelf. Dan durven ze te ontdekken, te leren en te groeien.” Dat veilige gevoel creëren, dat is voor Dorine altijd de basis geweest. “Ik wil dat kinderen zich op hun gemak voelen. Dat ze zichzelf kunnen zijn. Soms is dat gewoon even een knuffel, even aandacht.” Ze glimlacht: “Als ik ergens fiets en ik kom een oud-leerling tegen, dan moet ik vaak even stoppen voor een knuffel. Dat zegt toch genoeg?”

Haar lessen zijn speels en creatief. Voorlezen is favoriet, en dat doet ze dan ook met volle overgave. Met stemmetjes, materialen en poppen. Maar ook spontane ideeën krijgen ruimte. Zoals die keer dat ze een duivenei meenam naar de klas en samen met de kinderen fantaseerde wat eruit zou komen. Of toen een leerling met zijn gitaar de klas compleet stil kreeg. “Dat zijn van die momenten,” zegt ze, “die je niet plant, maar die het werk zo mooi maken.”

“| Als zij zich fijn en veilig voelen, dan komt de rest vanzelf. Dan durven ze te ontdekken, te leren en te groeien

Een verhaal dat blijft
In al die jaren zijn er veel kinderen geweest die haar zijn bijgebleven. Maar één daarvan raakt haar nog altijd zichtbaar. Een blind kind dat als peuter al in beeld kwam bij Dorine. Ze besloot de uitdaging aan te gaan en hem in haar klas op te nemen. “Hij kon alleen licht en donker onderscheiden,” vertelt ze. “Dan ga je op zoek: wat heeft zo’n kind nodig?” Met begeleiding van

specialisten en veel eigen inzet maakte ze het onderwijs voor hem toegankelijk. Ze paste materialen aan en ging zelfs nog een stap verder: bij de overstap naar groep drie zette ze de methode Veilig Leren Lezen voor hem om, zodat hij er in braille mee kon werken. Een enorme klus, maar voor Dorine vanzelfsprekend. “Je wilt gewoon dat zo’n kind mee kan doen.” Ook buiten het klaslokaal dacht ze mee. Zo werd het schoolplein aangepast, zodat hij zich beter kon oriënteren. “We hebben echt samen gezocht naar oplossingen.” De band die ontstond, is nooit verdwenen. Nog altijd is er contact. “Dat maakt het zo bijzonder. Je ziet iemand opgroeien en weet dat je daar een stukje in hebt mogen betekenen.”

Kleine momenten, grote waarde
Naast dit soort indrukwekkende verhalen zijn het juist ook de kleine dingen die Dorine bijblijven. Grappige uitspraken van kinderen, spontane acties, onverwachte talenten. “Je zou er zo een boek van kunnen maken,” zegt ze lachend. “Kinderen zeggen soms zulke mooie dingen.” Ook de coronaperiode staat haar nog helder bij. “Kinderen die ineens aan de deur stonden met koekjes of een tekening. Dat was zo lief. Je merkte hoe sterk die band eigenlijk is.”

Het onderwijs verandert en Dorine beweegt mee
In 40 jaar tijd is het onderwijs flink veranderd. “Kinderen zijn mondiger geworden, ouders ook,” merkt Dorine op. “En er is veel meer administratie bij gekomen. Vroeger was je thuis ook echt klaar, nu gaat het werk vaak door.” Toch blijft ze vooral kijken naar wat werkt in de praktijk. “Ik probeer dicht bij mezelf te blijven. Niet alles hoeft nieuw te zijn. Als kinderen zich goed voelen en plezier hebben, dan ben je al een heel eind.”

Nog lang niet klaar
Hoewel Dorine inmiddels 61 is, denkt ze nog niet aan stoppen. “Zolang ik het leuk vind, ga ik door,” zegt ze nuchter. Wel wil ze het iets rustiger aan gaan doen en binnenkort een dag minder werken. “Maar ik krijg vaak de vraag: hoe lang moet je nog? Dan zeg ik: nog heel lang,” lacht ze. Ook administratief medewerkster Carin van Vught viert een bijzonder jubileum. Net als Dorine vierde ook zij afgelopen week haar 40 jarig jubileum in het onderwijs. Voor beiden een bijzondere mijlpaal die niet onopgemerkt voorbij is gegaan.

Meer dan jaren alleen
Veertig jaar voor de klas: het is een indrukwekkend getal. Maar wie met Dorine praat, merkt al snel dat het daar voor haar niet om draait. Het zit in de verhalen, de gezichten, de momenten die blijven hangen.
In de kinderen die zich gezien voelden, die mochten groeien op hun eigen tempo, en die soms, jaren later, nog even terugkomen voor een praatje of een knuffel. Misschien is dat wel het mooiste aan haar jubileum: niet alleen de jaren die voorbij zijn gegaan, maar alles wat daarin is opgebouwd.

Een band met generaties kinderen, een plek in het dorp, en vooral een klaslokaal waar altijd ruimte was voor warmte, aandacht en een beetje verwondering. En zolang die verwondering er is, blijft Dorine precies doen wat ze al 40 jaar doet: er zijn voor haar kinderen.