Van onmisbare waarde: de fiets die Harry helpt om zijn lichaam actief te houden
In gezondheidscentrum De Meierij zit Harry geconcentreerd te fietsen. Zijn armen maken een rustige, krachtige beweging, terwijl zijn benen, vastgezet op de pedalen, meebewegen. Wat je niet ziet, maar wat hier wél gebeurt, is dat zijn beenspieren actief worden aangestuurd door elektrische stimulatie. Voor Harry, die sinds 2022 een complete dwarslaesie heeft, is dit apparaat van onschatbare waarde. “Dit is zó veel meer dan bewegen,” zegt hij. “Dit doet iets met mijn hele lijf en met mijn hoofd.”
Door: Caroline van der Linden
Harry en zijn vrouw Marianne vertellen hoe hun leven abrupt veranderde tijdens een onbezorgd moment. Tijdens het bridgen werd Harry plotseling onwel. Hij voelde iets in zijn rug, zakte in elkaar en werd met spoed opgenomen.
Al snel volgde het harde nieuws: een dwarslaesie ter hoogte van de zevende wervel. Lopen zou nooit meer mogelijk zijn. “Dan zakt de grond onder je voeten vandaan,” zegt Marianne. “Maar we hebben ook meteen besloten: we gaan kijken naar wat wél kan.”
"| We hebben ook meteen besloten: we gaan kijken naar wat wél kan.
Die instelling, positief, realistisch en vastberaden, loopt als een rode draad door hun verhaal. Natuurlijk was er verdriet, ongeloof en rouw om het leven dat ze kenden. De maanden van revalidatie, ziekenhuisopnames en het aanpassen van hun huis waren intens. “Je moet ineens alles opnieuw uitvinden,” vertelt Marianne. “Van hoe je je verplaatst tot hoe je op vakantie gaat. Dingen waar je nooit bij stilstaat, worden ineens grote uitdagingen.”
Wat Harry altijd is blijven doen, is zoeken naar mogelijkheden om actief te blijven. Bewegen, sport en fietsen speelden vóór zijn dwarslaesie al een grote rol in zijn leven. Dat loslaten was geen optie. Via de revalidatie kwam hij in aanraking met aangepaste fietsen, maar wat hij daar miste, was het gebruik van zijn benen. “Mijn benen deden niets meer. Geen gevoel, geen aansturing. Dat voelt heel leeg,” zegt hij.
In gezondheidscentrum De Meierij kwam alles samen. Fysiotherapeut Kaunda begeleidt Harry al lange tijd en was nauw betrokken bij de zoektocht naar de juiste vorm van training. “Bij een dwarslaesie zie je vaak stijfheid, spasmes en verlies van spiermassa,” legt Kaunda uit. “Juist daarom is het zo belangrijk om de benen, waar mogelijk, te blijven activeren.”
Het apparaat waar Harry nu op fietst, doet precies dat. Terwijl hij met zijn armen fietst, bewegen zijn benen automatisch mee. Via elektroden op zijn hamstrings, bil- en bovenbeenspieren krijgen zijn spieren elektrische prikkels, waardoor ze op het juiste moment aanspannen. “Het lijkt alsof hij écht met zijn benen meefietst,” zegt Kaunda. “Dat heeft enorme voordelen.”
Die voordelen merkt Harry elke dag. “Ik zal het gevoel in mijn benen nooit meer terugkrijgen, maar ze zijn wel minder stijf, minder spastisch en voelen warmer aan”, zegt hij zichtbaar geraakt. “Dat gevoel, al is het anders dan vroeger, is zó bijzonder. Dan weet je weer: ze horen bij mij.” Ook het risico op drukplekken en botontkalking neemt af, doordat de spieren actief blijven.
Voor Marianne is het apparaat minstens zo belangrijk. “Je ziet wat het met hem doet. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Hij komt hier vandaan met energie, met een glimlach.” Ze herinnert zich de eerste keer dat Harry op deze fiets zat. “Dat was zó emotioneel. Het voelde alsof hij even een stukje van zichzelf terugkreeg.”
De fiets is speciaal aangeschaft door het gezondheidscentrum en wordt inmiddels ook door enkele andere patiënten gebruikt. De fiets is te gebruiken voor mensen met een (partiële) dwarslaesie, Multiple Sclerose (MS), Parkinson, CVA (hersenletsel) of andere neuromusculaire aandoeningen.
Toch is het nog relatief onbekend. Dat is precies de reden waarom Harry, Marianne en Kaunda hun verhaal willen delen. “Als wij dit niet hadden gehad, hadden we niet geweten wat we missen,” zegt Marianne. “En als dit voor ons zo’n verschil maakt, dan gun je dat anderen ook.”
Harry knikt. “Je zit anders al snel de hele dag stil. Dit geeft structuur, doel en hoop. Niet de hoop dat ik weer ga lopen, maar de hoop dat ik zo goed mogelijk kan leven.”
En dat leven is allesbehalve klein. Samen gaan ze op pad, bezoeken concerten, maken fietstochten met aangepaste middelen en blijven ze sociale activiteiten ondernemen. “We laten ons leven niet beperken tot de woonkamer,” zegt Marianne beslist.
Kaunda ziet dagelijks wat deze instelling doet. “Harry is iemand die alles aangrijpt om het maximale eruit te halen. Dat werkt aanstekelijk.”
Hij benadrukt hoe belangrijk het is dat mensen weten wat er mogelijk is. “Dit soort technologie kan écht het verschil maken. Maar dan moet je het wel kennen.”
Terwijl Harry rustig doorfietst, straalt hij dankbaarheid uit. Voor het apparaat, voor de zorg, voor zijn vrouw. “Het noodlot sloeg toe,” zegt hij. “Maar dit… dit helpt mij vooruit. En als ons verhaal ervoor zorgt dat iemand anders dit ook ontdekt, dan is het dat meer dan waard.”