Levensgrote wandschildering voor Cloeck en Moedigh
In november vorig jaar vierde de Rooise Jeu De Boulesvereniging Cloeck en Moedigh haar veertigjarige bestaan. Bij dat jubileum hoorde een cadeau van de vereniging voor de leden en andersom. Het werd een wandschildering met een typisch Franse sfeer zoals die bij jeu de boules – of petanque zoals het spel in Frankrijk wordt genoemd – hoort.
De jubileumcommissie was verantwoordelijk voor de festiviteiten rond het veertigjarige jubileum en vertelt daarover. “Onze opdracht was om een cadeau voor de leden te organiseren. Dan passeren allerhande ideeën de revue, pennen, lampjes, klokjes, maar dat zijn allemaal vergankelijke dingen. De mensen nemen zoiets mee naar huis en vroeg of laat verdwijnen ze uit beeld. Daarom wilden we iets blijvends maken, iets voor de eeuwigheid”. Voorzitter Jan van de Loo vult aan: “Eigenlijk heeft elke Jeu De Boulesvereniging wel een wandschildering. Toeval of niet, dat zijn allemaal wandschilderingen van jeu de boules. Wij wilden iets anders en hebben dat aan de leden voorgelegd. Die hadden vanzelfsprekend verschillende en uiteenlopende ideeën. Maar uiteindelijk hebben we gekozen voor de sfeer in een Frans straatje."
“Nee, wandschildering is niet de juiste benaming”, vertelt de Rooise kunstenares Agnes van Aarle over haar kunstwerk. “Het is meer een ‘trompe-l’oeil’, letterlijk vertaald betekent dat ‘het oog voor de gek houden’. Je kunt als het ware in de schildering naar binnenlopen. De schildering heeft diepte. Dat komt ook door de enorme afmetingen van zes keer zes meter. De schildering is gebaseerd op een plaatje dat de vereniging voor me had. Het is zo’n typisch Frans straatje met een terrasje waar mensen een wijntje drinken en een broodje eten.”
"| Het is meer een ‘trompe-l’oeil
Agnes van Aarle vertaalde het door kunstmatige intelligentie gemaakte plaatje van een foto naar een levensgrote wandschildering. Daarbij was haar opdracht om naast de Franse sfeer ook Rooise elementen aan de impressionistische afbeelding toe te voegen. Dat is zeker gelukt door de woorden Cloeck en Moedigh en Rooi op een natuurlijke wijze toe te voegen. Er zijn zelfs mensen die bij de afbeelding het gevoel hebben in de Kerkstraat richting Borchgrave te kijken. Maar dat was volgens Agnes niet haar bedoeling. “Het is impressionisme en dan is iedereen vrij om zijn aanvullende gedachten in te vullen”, zegt de Rooise kunstenares daarover. Daags na Pasen begon Agnes aan de uitwerking van haar opdracht. Op Koningsdag tijdens het Koningsboulen was het werk voor het eerst te zien. “Het was een hele mooie opdracht, zulke opdrachten zou ik best wel vaker willen doen. Al was het wel heel inspannend, ik heb zelfs spierpijn gekregen, want zo vaak een stijger op ben ik niet gewend”, vertelt Agnes.
Op de vraag hoe Agnes de projectie van de afbeelding op de muur kreeg, vertelt ze met een glimlach op haar gezicht: “daar heb ik wel een tijdje over na moeten denken. Ik heb wel een beamer om het origineel op de wand te projecteren, maar dat geeft meer problemen dan oplossingen. Mijn beamer vervormt bij een formaat van zes keer zes meter in de hoeken. Maar net zo hinderlijk zijn de schaduwen van de stijger en mijzelf. Nee, de oplossing is veel eenvoudiger. Ik heb het origineel verdeeld in vakjes en die vakjes heb ik op de muur één voor één overgenomen. Een andere uitdaging was om de muur met de kleuren te bedekken. De stenen van de muur hebben veel holtes en ik heb behoorlijk met de kwasten moeten draaien om het schilderwerk dekkend te krijgen. Eigenlijk moet ik zeggen zo dekkend mogelijk, want als je dicht bij de wandschildering staat, zie je het grijs van het beton nog steeds. Maar omdat de wandschildering pas goed tot zijn recht komt vanaf een afstand, ziet niemand dat beetje grijs."
Meer foto's op www.mooirooi.nl