Streep
“As gij zo hoest, dan slijt oewe keel nie”, zei de aannemer terwijl ik bij een vriend van me vanuit een lastige positie dakpannen stond door te geven en er door de druk een klein windje ontsnapte.
Mijn armen zijn die dag wel wat versleten. Nou ja, eigenlijk een stuk langer geworden. Die eerste dakpannen waren appeltje eitje eenvoudig. Maar bij pan 3000 kon ik al met rechte rug met mijn ellenbogen de onderkant van mijn voeten aanraken. Tijdens de koffiepauze kon ik meteen een lang ingehouden vraag stellen. Wat zit er nou eigenlijk in die grote koelboxen die ik veel van de bouwvakkers zie meebrengen? Zelf dacht ik van tevoren aan koeken, een bak friet en een krat pannenbier. De waarheid bleek anders. Ik zal het niet verklappen, maar ik heb in ieder geval geleerd dat je best veel kan doen met filet americain, abrikozenjam en een hardgekookt ei.
Zelf ben ik eigenlijk meer een omgekeerde bouwvakker. Meer een sloper dus. Vroeger al geoefend met het behang op mijn kinderkamer. Behang. Dat is ook ellende. Geholpen bij een vriendin om de muur te onbehangen. Natuurlijk zo’n stoomapparaat gehaald. Zelf kan ik enorm genieten van een behanglap die mooi van vloer tot plafond in 1 keer loskomt en gelijk allebei z’n buren meeneemt. Nou daar was geen sprake van. Ieder losgepeuterd hoekje liet zich tot maximaal een theelepeltje lostrekken alvorens los te scheuren van de rest. Een uur later had ik een handvol confetti van de muur weten te krijgen. Irritaaaant. Op weg naar huis in de auto was ik er nog pissig over. Begon het nog te regenen ook. Gelukkig heb ik van die automatische ruitenwissers die weten wanneer ze aan moeten. Wat denk je? Telkens een veegstreep over mijn raam door zo’n stom korreltje achter de ruitenwisser. En die komen er niet uitgeschreeuwd vanachter het stuur. Had ik toch nog mijn keel versleten.