Zoals je Rooi nog niet zag
Een watersportavontuur, je kunt het in Rooi beleven. Ik denk eraan nu Stichting Roois Cultureel Erfgoed een aantal bijdragen – foto’s, tekeningen en verhalen – heeft verzameld in een boekwerk over de Dommel. Een prachtig boek is het geworden. Goed dat dit allemaal verzameld is, want de Dommel en omgeving zijn mooier en spannender dan je denkt.
Dat heb ik zelf eens ervaren. Het was op een zomerse dag, enige tijd geleden. We hadden voor vier personen kano’s gereserveerd en vertrokken bij Eckartdal in Eindhoven. Met de stroom peddelden we voort, met onderweg de nodige hindernissen. De stroming in de bochten was soms sterker dan we dachten. Een enorme boomstam versperde de waterweg zodat we een stukje moesten klunen en de onderdoorgang van de Dommel bij het Wilhelminakanaal in Son bleek op die dag ontzettend krap te zijn. Dat werd bukken onder de bogen. Maar daarna, bij Rooi, begon het grote genieten.
We bewonderden boerderij de Waterhoef, een pittoresk plaatje. Vlakbij passeerden we 'Ten Hoogen Oever'. De naam zegt het al. Het leek wel of we in de Ardennen waren aangeland. We zaten diep verscholen tussen de groene wanden en verbaasden ons over deze nieuwe stille en onbekende wereld die toch zo dicht bij ons woongebied lag. We konden ons nauwelijks voorstellen dat dit natuurschoon in Rooi te vinden was. Zo moest het paradijs zijn. Boven ons de helderblauwe lucht met wat witte wattige wolkjes. De watervogels leken zich niet te storen aan ons gespetter en geplons. Over het water hellende boomstronken, het frisse groen, de oude wilgen, bij elke bocht ontvouwde zich een nieuw panorama. We kwamen soms vlakbij de Vresselseweg, maar hadden daar nauwelijks weet van. Voorbij de Nijnselse brug – hee, dat was de Lieshoutseweg daarboven – bij een klein zandstrandje legden we aan voor een heerlijke picknick. De buitenlucht en het harde werken hadden ons hongerig gemaakt. Dit was voor ons een heel nieuwe manier van de natuur, van de Dommel beleven. De uitkijktoren bij de Krieze werd beklommen om nog beter te kunnen genieten van het uitzicht op de Knoptorenkerk in de verte. Verrassend was dat. We waren al dicht bij het Rooise centrum.
Toen we terugliepen naar het strandje zagen we tot onze verrassing dat enkele badgasten waren neergestreken beneden in het witte zand van de oever. Hun hond rende uitgelaten rond. Enthousiast wilde ik me opnieuw onderdompelen in al dit schoons. Ik stapte in mijn kano, begon te wiebelen, verloor mijn evenwicht en plons, ging pardoes kopje onder. Proestend kwam ik boven. Gelukkig was het leed snel geleden. Voor die dag betekende dit bijna het einde van de vaartocht, maar we namen ons voor om in de zomer van 2021 vanaf het centrum met de stroom mee Rooi uit te dommelen.